Streszczenie
W artykule dokonano przeglądu najczęstszych zaburzeń snu u dzieci, omówiono zastosowanie narzędzi i kwestionariuszy oceniających sen oraz opisano postępowanie niefarmakologiczne i farmakologiczne dostępne dla dzieci i nastolatków z zaburzeniami snu. Zaburzenia snu należą do najbardziej rozpowszechnionych schorzeń u dzieci i nastolatków. W ostatnich dwóch dekadach wzrosła liczba badań podkreślających znaczenie snu dla wzrostu, rozwoju neurobehawioralnego i procesu uczenia się u dzieci. Do określania relacji między snem a funkcjonowaniem w ciągu dnia u dzieci proponuje się stosowanie wielosystemowego modelu heurystycznego. Model zakłada występowanie dwukierunkowych i pośredniczących związków między licznymi czynnikami wewnętrznymi i zewnętrznymi przyczyniającymi się do regulacji procesów snu i czuwania oraz do kontroli zachowania i emocji u dzieci podczas ich rozwoju. W artykule omówiono rozpowszechnienie zaburzeń snu u dzieci i nastolatków, opisano obecnie stosowane w medycynie snu metody oceny: subiektywne i wykorzystujące narzędzia pomiarowe, oraz zdefiniowano dostępne opcje terapeutyczne dla dzieci i nastolatków z zaburzeniami snu i czuwania. Wymagana długość snu u dzieci i nastolatków Wymagania dotyczące snu i rozkład stadiów snu zmieniają się z wiekiem. Niemowlęta na początku snu wchodzą w sen REM (w tym wieku zwany także snem aktywnym), który stanowi u nich około 50% całkowitego czasu snu. Stosunek między snem non- -REM (w tym wieku zwanym także snem spokojnym) a snem REM wzrasta gwałtownie podczas pierwszego r.ż., pod koniec którego sen REM stanowi około 20-25% całkowitego czasu snu. Zgodnie z wynikami badania przeprowadzonego wśród rodziców przez National Sleep Foundation, całkowita ilość snu spada ze średnio 13,2 godziny u noworodków do 11,4 godziny u dzieci w wieku 2 lat. Wymagania dotyczące drzemek są jednostkowo zmienne i podlegają wpływom kulturowym i społecznym. Większość dzieci przestaje drzemać w wieku 5 lat, a niewielka grupa wymaga drzemek do 6-7 r.ż.
Dodaj do ulubionych