Cele

Endometrioza stawia przed kobietami szereg wyzwań. Obecnie stosowane metody leczenia opierają się na farmakoterapii mającej na celu redukcję lub ustąpienie bólu, poprawę płodności, a także spowolnienie postępu choroby oraz zmniejszenie ryzyka jej nawrotu. W niniejszym przeglądzie omówiono aktualne doniesienia dotyczące znaczenia agonistów/antagonistów hormonu uwalniającego gonadotropiny (GnRH – gonadotropin-releasing hormone) jako farmakoterapii drugiego rzutu w leczeniu endometriozy.

Materiały i metody

Przeprowadzono przegląd piśmiennictwa w poszukiwaniu artykułów zawierających następujące słowa kluczowe: „endometrioza”, „agoniści GnRH”, „farmakoterapia”. W przeglądzie uwzględniono prace w języku angielskim opublikowane w ciągu ostatnich 5 lat.

Wyniki

Bieżące badania nie skupiają się już wyłącznie na poszukiwaniu nowych agonistów/antagonistów GnRH, ale raczej na maksymalizacji ich wykorzystania, z naciskiem na tę drugą grupę. Obecnie w ramach jednej tabletki łączy się szereg substancji czynnych, co ułatwia pacjentkom przyjmowanie leków i zapewnia lepsze przestrzeganie zaleceń terapii. Trwająca 24 miesiące monoterapia linzagoliksem nie wykazała klinicznie istotnego negatywnego wpływu na ogólny stan gęstości mineralnej kości (bone mineral density). Również leczenie relugoliksem pozwoliło utrzymać gęstość mineralną kości na prawidłowym poziomie w ciągu 2 lat, zapewniając złagodzenie objawów choroby.

Wnioski

Wszystkim terapiom, mimo ich skuteczności, mogą towarzyszyć działania uboczne. Wybór farmakoterapii jest uzależniony od indywidualnych potrzeb i stanu klinicznego pacjentki. Biorąc pod uwagę potencjalne efekty, należy stosować wyżej wspomniane leki w odpowiednich dawkach jako monoterapię lub w skojarzeniu. Relugoliks jest jedną z obiecujących oraz dobrze tolerowanych opcji leczenia. Dalsze badania powinny koncentrować się na strategiach długofalowego monitorowania gęstości mineralnej kości oraz profilu bezpieczeństwa stosowanych leków.