Leczenie migotania przedsionków u pacjentów z niewydolnością nerek
dr hab. n. med. Beata Franczyk, prof. UM w Łodzi
lek. Ewelina Młynarska
lek. Marta Drobnik
- Migotanie przedsionków i przewlekła choroba nerek – jednostki chorobowe o rosnącym współwystępowaniu i złożonej interakcji
- Leczenie pacjentów z tymi dwoma schorzeniami, ze szczególnym uwzględnieniem antykoagulacji i strategii dotyczącej rytmu serca
- Rekomendacje i wyzwania na przyszłość
www.podyplomie.pl/kardiologiapodyplomie • kwiecień 2026
Migotanie przedsionków (AF – atrial fibrillation) i przewlekła choroba nerek (PChN) to dwie jednostki chorobowe o przewlekłym przebiegu, rosnącym współwystępowaniu i złożonej interakcji. PChN istotnie zwiększa ryzyko AF wskutek działania mechanizmów zapalnych, strukturalnych i elektrofizjologicznych, natomiast obecność AF przyspiesza progresję PChN i zwiększa ryzyko sercowo-naczyniowe. Leczenie pacjentów z oboma schorzeniami pozostaje wyzwaniem klinicznym, zwłaszcza w zakresie antykoagulacji i strategii dotyczącej rytmu serca. PChN to schorzenie o rosnącym znaczeniu epidemiologicznym, które nie tylko zwiększa ryzyko sercowo-naczyniowe, lecz także wykazuje silny związek z rozwojem arytmii. AF to najczęstsza arytmia serca, związana ze zwiększonym ryzykiem udaru mózgu, niewydolności serca oraz śmiertelności ogólnej. Występuje u ok. 10-25% pacjentów z PChN, a jego częstość zwiększa się wraz z wiekiem i progresją niewydolności nerek. Obie jednostki łączy wiele czynników ryzyka (nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, otyłość), ale – co istotne – istnieje także zależność patofizjologiczna i funkcjonalna, która prowadzi do błędnego koła pogłębiania uszkodzeń zarówno serca, jak i nerek1.
Epidemiologia PChN
Częstość występowania PChN systematycznie rośnie na całym świecie – jest to obecnie jeden z głównych problemów zdrowia publicznego. Szacuje się, że choroba dotyka ok. 10-15% dorosłych, a jej rozpowszechnienie zwiększa się wraz z wiekiem. W wielu krajach PChN stała się jednym z najczęstszych schorzeń przewlekłych, co w istotny sposób wpływa na funkcjonowanie systemów ochrony zdrowia.
Do najważniejszych czynników ryzyka rozwoju PChN należą cukrzyca i nadciśnienie tętnicze, które odpowiadają łącznie za większość przypadków choroby. Otyłość, palenie tytoniu, dyslipidemia oraz czynniki genetyczne również odgrywają istotną rolę w jej patogenezie. U osób w starszym wieku, u których często współistnieje kilka chorób przewlekłych, ryzyko rozwoju PChN jest szczególnie wysokie.
Dane epidemiologiczne wskazują, że PChN zwiększa ryzyko hospitalizacji, obniża jakość życia oraz istotnie skraca przeżycie. Szczególnie niepokojące jest to, że wielu pacjentów pozostaje niezdiagnozowanych aż do późniejszych stadiów choroby, kiedy ...
