Zasady postępowania

Przegląd leczenia systemowego raka pęcherza moczowego

Lek. Bartosz Itrych1

Lek. Tomasz Krzysztofiak2

1Oddział Onkologii Klinicznej, Szpital Onkologiczno-Kardiologiczny Magodent, Warszawa
2Zakład Brachyterapii, Centrum Onkologii – Instytut, Gliwice

Adres do korespondencji: Lek. Bartosz Itrych, Oddział Onkologii Klinicznej, Szpital Onkologiczno-Kardiologiczny Magodent, ul. gen. A. E. Fieldorfa „Nila” 40, 04-125 Warszawa, e-mail: bartosz.itrych@wp.pl

Nowotwory pęcherza moczowego są drugim co do częstości nowotworem układu moczowo-płciowego u mężczyzn i stanowią około 7 proc. wszystkich nowotworów złośliwych. W momencie rozpoznania u około 75-85 proc. chorych nowotwór ograniczony jest do pęcherza moczowego, w pozostałych 15-25 proc. choroba jest stwierdzana w stadium z przerzutami odległymi. Możliwości leczenia w stadium uogólnienia są nadal ograniczone. Mnogość badań klinicznych w zakresie leczenia interdyscyplinarnego – łączenia metod leczenia, jak również w zakresie immunoonkologii, wymaga stałej aktualizacji wiedzy medycznej. W artykule przedstawiono obecny stan wiedzy w zakresie leczenia systemowego raka pęcherza moczowego.


Największe ryzyko wystąpienia raka pęcherza moczowego dotyczy populacji zamieszkujących europejskie kraje basenu Morza Śródziemnego i Egipt. Trendy zachorowalności i umieralności wykazują systematyczny spadek w populacji mężczyzn, w przeciwieństwie do populacji kobiet. Zachorowalność na nowotwory pęcherza moczowego u kobiet wynosi około 2 proc.[1] W Polsce w 2013 roku zarejestrowano 5390 zachorowań u mężczyzn i 1575 zachorowań u kobiet (standaryzowany współczynnik zachorowalności odpowiednio 26,12 oraz 5,53/100 000/rok).[1] Standaryzowany współczynnik umieralności wyniósł odpowiednio 13,07 oraz 2,23/100 000/rok. Odnotowano 2686 zgonów wśród mężczyzn i 727 wśród kobiet. Większość zachorowań na nowotwory złośliwe pęcherza moczowego występuje po 50. r.ż.[1] U 75-85 proc. chorych w chwili rozpoznania ma charakter powierzchowny i ograniczony do błony śluzowej (Ta-Tis) lub podśluzowej (T1). Wśród pozostałych 15-25 proc. stwierdza się stopień T2 – naciekanie błony mięśniowej lub przerzuty do węzłów chłonnych (T2-T4, N+). Radykalna cystektomia zalecana jest u chorych z rozpoznaniem raka pęcherza moczowego w stopniu zaawansowania T2-T4a, N0M0 i w przypadku raka pęcherza moczowego bez naciekania warstwy mięśniowej, lecz z obecnością czynników wysokiego ryzyka nawrotu. Leczenie systemowe z wykorzystaniem cisplatyny jest standardem postępowania w nieresekcyjnym lub przerzutowym raku pęcherza moczowego. Ciągły rozwój możliwości leczenia systemowego wymaga stałej aktualizacji stanu wiedzy lekarzy praktyków. W artykule przedstawiono przegląd aktualnej wiedzy w zakresie leczenia systemowego raka pęcherza moczowego.

Pełna wersja artykułu omawia następujące zagadnienia:

Pierwsza linia chemioterapii paliatywnej w raku pęcherza moczowego

Schemat postępowania w leczeniu paliatywnym raka pęcherza moczowego w pierwszej linii przedstawiono w tabeli 2.

Kolejne linie chemioterapii paliatywnej w raku pęcherza moczowego

Proponowane schematy kolejnych linii chemioterapii przedstawiono w tabeli 3.

Podsumowanie

Mediana przeżycia u chorych na przerzutowego raka urotelialnego jest niewielka. Chemioterapia oparta na pochodnych platyny pozostaje standardem leczenia przerzutowych UC i [...]