Dostęp Otwarty

Patofizjologia klasterowego bólu głowy jest wciąż niejasna. Model bólu wskazuje na dystrybucję przez nerw trójdzielny, odznacza się jednostronnymi cechami autonomicznymi i epizodycznym charakterem ataków. Ciężki ból jest prawdopodobnie wynikiem aktywacji pierwszej gałęzi nerwu trójdzielnego, symptomy autonomiczne natomiast są aktywowane przez czaszkową przywspółczulną część nerwu twarzowego.[11]

Leczenie klasterowego bólu głowy polega na pierwszej pomocy w przypadku ataków i profilaktyce przeciwko ich nawrotom w czasie klasterów. Złotym standardem jest podskórne podawanie sumatryptanu. Jest to terapia bezpieczna nawet w przypadku częstego stosowania. Istnieją jednak przeciwwskazania: u pacjentów z niedokrwienną chorobą serca, niekontrolowanym nadciśnieniem, dusznicą bolesną, a także po przebytym zawale mięśnia sercowego. Inne standardowe leczenie, które jest bezpieczne i pozbawione działań niepożądanych, polega na podawaniu czystego tlenu, co okazuje się efektywne w 70 proc. przypadków.[12] Zaaplikowanie sumatryptanu w sprayu do nosa znosi ból do 30 minut. W profilaktyce najczęściej wybieranym lekiem jest werapamil, natomiast w początkowej fazie efektywne są glikokortykosteroidy, które szybko hamują atak, w czasie gdy inne leki dopiero zaczynają pomagać.

Podsumowanie

Opisane powyżej różne typy pierwotnych bólów głowy charakteryzują się często podobnymi objawami, dlatego przy diagnozowaniu kluczowe jest dokładne przeprowadzenie badania podmiotowego.