Streszczenie
Dodanie docelowych wartości kontroli glikemii jeszcze bardziej komplikuje proces żywienia.Wistocie zapewnienie odpowiedniego żywienia oraz bezpieczne osiągniecie kontroli glikemii może czasem wydawać się niemożliwe. Ale można ten cel osiągnąć. Niniejszy artykuł skupia się na niektórych problemach związanych z osiągnięciem tych dwóch celów. Zawiera twórcze i praktyczne rozwiązania stosowane przez klinicystów, którzy zmierzyli się z tym wyzwaniem i sugeruje innowacyjne zmiany, które można potraktować jako część działań szpitalnych zmierzających do poprawy kontroli glikemii. Leczenie żywieniowe hospitalizowanych chorych wzbudza duże zainteresowanie wśród wielu dyscyplin. Zapewnienie odpowiedniego żywienia ma wpływ na wyniki kliniczne. Wielu chorych je niewiele podczas pobytu w szpitalu, a wykonywane procedury, badania, zabiegi chirurgiczne i inne rutynowe działania realizowane w szpitalu powodują istotne zamieszanie w procesach niezbędnych do odpowiedniego odżywiania, dlatego niedożywienie staje się głównym źródłem niepokoju. W celu skompensowania niedoborów i poprawy stanu odżywienia chorzy mogą otrzymywać dodatkowe posiłki i suplementy bogate w substancje odżywcze. Chorzy przygotowywani do operacji lub w czasie rekonwalescencji, którzy nie mogą przyjmować stałych pokarmów, mogą w zamian otrzymywać dożylnie dekstrozę, diety płynne, żywienie dojelitowe lub całkowite żywienie pozajelitowe (total parenteral nutrition, TPN). W Stanach Zjednoczonych do szpitali przyjmowanych jest corocznie ponad 5 milionów chorych z mnóstwem rozpoznań. Chociaż zwykle nie jest to główny powód hospitalizacji, blisko 25% chorych cierpi na cukrzycę, a u jednej trzeciej w czasie leczenia szpitalnego występuje hiperglikemia. Ci chorzy napotykają te same bariery we właściwym żywieniu, co inni pacjenci, ale ze względu na nietolerancję glukozy ich leczenie jest skomplikowane. Ostatnie wytyczne odnoszące się do hiperglikemii zalecają, aby leczyć ją niezależnie od tego, czy u chorego jest rozpoznana cukrzyca. W warunkach ambulatoryjnych jedną z metod leczenia hiperglikemii jest modyfikacja żywienia, skupienie się na zmniejszeniu spożycia tych samych rodzajów żywności bogatowęglowodanowej, która zazwyczaj stosowana jest u hospitalizowanych chorych w celu zwiększenia podaży energii. Zalecenia godzące sprzeczne strategie postępowania w tych dwóch kluczowych zagadnieniach zostały szczegółowo opisane. Szczególne zalecenia obejmują: • Włączenie do wielodyscyplinarnego zespołu dyplomowanych dietetyków, skupiających się na kontroli glikemii • Wdrożenie mniej restrykcyjnych systemów planowania żywienia • Powiązanie wyników monitorowania stężenia glukozy we krwi z leczeniem żywieniowym • Koordynacja czasu podawania insuliny, monitorowania glikemii oraz podawania posiłków • Zapewnienie odpowiedniej podaży substancji odżywczych połączonych z insulinoterapią w celu zmniejszenia ryzyka hiperglikemii Dowody potwierdzające zasadność tych zaleceń są mocne i wiele szpitali pracowało nad wdrożeniem każdego z nich. Dlaczego zatem, mimo że wszystkie te systemy wydają się akceptowane, nadal istnieją bariery na drodze do optymalnego kontrolowania glikemii oraz ich pełnego wprowadzenia? Jakie elementy wymagają naprawy, aby szpitale osiągnęły postęp w procesie idealnego kontrolowania glikemii u hospitalizowanych chorych w zakresie pokrywania ich zapotrzebowania na substancje odżywcze? Klinicyści, z którymi przeprowadzano rozmowę, a którzy wprowadzili programy przeznaczone dla hospitalizowanych chorych, chętnie dzielili się napotkanymi problemami. Niektóre można określić jako zagadnienia żywo dyskutowane wśród klinicystów. Poniższa lista, choć niepełna, przedstawia najczęściej pojawiające się kwestie. • Nieadekwatna podaż substancji odżywczych w powiązaniu z kontrolą glikemii • Wdrożenie procesów kontroli glikemii wraz z liberalnymi systemami planowania posiłków • Trudność w koordynowaniu czasu pomiarów glikemii, podawania posiłków i wstrzykiwania insuliny • Niedostatecznie kontrolowane stężenie glukozy we krwi wśród chorych odżywianych dojelitowo lub żywionych całkowicie pozajelitowo • Niezgodności oraz luki w wiedzy pracowników opieki zdrowotnej
Dodaj do ulubionych