Streszczenie
Standardy zalecają do określenia etiologii choroby diagnostykę nieinwazyjną i inwazyjną, co pozwoli zoptymalizować przyczynowe lub objawowe leczenie, poprawić rokowanie i jakość życia chorych, zmniejszyć ryzyko nagłego zgonu, częstość hospitalizacji i koszty leczenia. Tachykardiomiopatia (tachycardia-induced cardiomyopathy, TIC) jest rzadko rozpoznawaną, ale odwracalną przyczyną DCM, spowodowaną szybkim lub nieregularnym rytmem serca w przebiegu arytmii nadkomorowych i komorowych. Szczególnym jej rodzajem jest kardiomiopatia arytmiczna (PVC-DCM) spowodowana licznymi dodatkowymi pobudzeniami komorowymi (premature ventricular contraction, PVC), bez wzrostu średniej częstości rytmu serca (bez tachykardii). Brakuje jasnych kryteriów rozpoznania PVC-DCM w momencie rozpoczynania leczenia. Wykluczywszy inne przyczyny DCM, rozpoznanie można potwierdzić po ustąpieniu cech niewydolności serca po wyleczeniu arytmii. W tej grupie chorych dynamika i kolejność ustępowania klinicznych, elektrofizjologicznych, echokardiograficznych i biochemicznych wskaźników niewydolności serca nie są szczegółowo i wcześniej określone.
U prezentowanej chorej arytmia komorowa o epikardialnej lokalizacji ogniska prowadziła do postępującej objawowej DCM. Wyleczenie arytmii za pomocą ablacji RF spowodowało szybkie ustąpienie cech PVC-DCM w obserwacji klinicznej, potwierdzonej wynikami badania echokardiograficznego, spiroergometrycznego i rezonansu magnetycznego serca. W artykule prezentujemy znaczenie kliniczne badania echokardiograficznego w ocenie wstępnej i poablacyjnej chorych z PVC-DCM jako powszechnie dostępnej i rutynowo wykorzystywanej u chorych z DCM metody.
Dodaj do ulubionych