Streszczenie
Nawet chorzy z objawami, którzy mogliby doznać uczucia ulgi w związku z rozpoznaniem nie tak ciężkiej i o złym rokowaniu choroby, jakiej się obawiali, ostatecznie doświadczają niepokoju związanego z przewlekłością choroby, jej wpływem na życie codzienne i rodzinne.
Pacjenci często zadają pytanie: „Co oznacza cukrzyca?”. Zrozumienie tego pytania z perspektywy chorego ułatwi rozwiązanie problemu, przed którym został postawiony lekarz. Pokusą jest chęć pełnego omówienia cukrzycy, ale pod tym prostym pytaniem kryją się inne: „dlaczego właśnie mnie to spotkało?” i „jak cukrzyca wpłynie na moje życie?”. W momencie rozpoznania choroby większość chorych nie oczekuje zrozumiałego wyjaśnienia biologii trzustki, patogenezy i klinicznych aspektów choroby. Należy przedstawić jak najprostszą odpowiedź na pytanie, czym jest cukrzyca i odnieść ją do sytuacji chorego zarówno w kontekście klinicznym, jaki środowiska, w którym funkcjonuje. Opisanie cukrzycy jako sytuacji niedoboru lub niewłaściwego działania insuliny (a nie jako „problem glukozy”) pozwoli wypracować odpowiednią podstawę dla planowanego leczenia.
Należy zaznaczyć, że nie ma jedynego ustalonego sposobu postępowania na początku choroby. Trzeba jednak przekazać siedem podstawowych zagadnień, niezbędnych we wczesnym okresie rozpoznania cukrzycy, które pozwolą choremu łatwiej uwzględnić chorobę w jego stylu życia, jak również zbudować płaszczyznę porozumienia i zaufania między lekarzem i chorym.
1. Cukrzycę leczy sam chory
Chociaż większość lekarzy oczekuje od chorego samodzielnego zaangażowania w leczenie cukrzycy, to jednak rzadko omawiana jest w tym procesie rola pacjenta. Chorzy zwykle są przyzwyczajeni do radzenia sobie w ostrych zachorowaniach i liczą, że spełniając kilka prostych poleceń, doczekają momentu ustąpienia choroby. W przypadku cukrzycy sprawy mają się całkiem inaczej: cukrzyca będzie stałym elementem życia, a dokonywane w związku z nią wybory będą określały stan zdrowia w bliskiej i odległej perspektywie. Podstawą rzeczywistości w cukrzycy jest fakt, że to chorzy zawsze są odpowiedzialni za codzienne jej leczenie. W tym samym czasie lekarz powinien przedstawić swoją rolę w dynamicznym procesie leczenia cukrzycy. Chorzy powinni mieć świadomość, że lekarz nie może uczestniczyć w tym leczeniu w takim stopniu, w jakim by sam chciał. Codzienne leczenie choroby leży w rękach chorego. Lekarz ma pełnić rolę partnera, doradcy, konsultanta zapewniającego pomoc i wsparcie w rozwiązywaniu problemów. Właśnie w tej terapeutycznej podróży będzie towarzyszył swoim pacjentom. Należy wskazać, że współpraca przyniesie najlepsze rezultaty wtedy, gdy chorzy sami przedstawią swoje wątpliwości, pytania, możliwości i wyrażą chęć współuczestniczenia w leczeniu cukrzycy.
Dodaj do ulubionych