Streszczenie
Jednym z etycznych filarów medycyny było zawsze hasło: „Po pierwsze nieszkodzić”. Posługując się lekami hipoglikemizującymi, akceptujemy jednak możliwość spowodowania szkody przez wywołanie hipoglikemii. Gdyby nie to działanie niepożądane, terapia tej choroby byłaby znacznie łatwiejsza zarówno dla chorych na cukrzycę, jak i ich lekarzy.
Do metod leczenia wpływających na wystąpienie hipoglikemii można zaliczyć bezpośrednią podaż insuliny, stymulację odpowiednimi lekami wydzielania insuliny przez komórki β trzustki, terapie zwiększające insulinowrażliwość oraz hamujące wytwarzanie glukozy przez wątrobę. W terapiach modyfikujących metabolizm glukozy hipoglikemia jest istotnym potencjalnym działaniem niepożądanym, a w rzeczywistości najczęstszym działaniem niepożądanym leczenia cukrzycy.
Ważnym elementem praktyki klinicznej jest rozpoznawanie, leczenie i unikanie hipoglikemii. Hipoglikemia może stanowić nawet stan bezpośredniego zagrożenia życia i nie podlegać łatwo wstępnemu leczeniu. Lekarze zlecający leki hipoglikemizujące, takie jak np. insulina, powinni umieć określić przyczyny wystąpienia hipoglikemii oraz podjąć odpowiednie kroki zapobiegające jej postępowi.
Mechanizmy hipoglikemii
Hipoglikemia jest piętą Achillesową leczenia cukrzycy. Wielu autorów stale podkreśla, że jest czynnikiem ograniczającym skuteczność leczenia cukrzycy. Redukcja stężeń glukozy w cukrzycy typu 1 i typu 2 zmniejsza ryzyko wystąpienia nefropatii, polineuropatii i retinopatii. Osiągnięciem niejszych stężeń glukozy w cukrzycy typu 1 kojarzyło się z redukcją powikłań sercowo-naczyniowych. Gdyby nie hipoglikemia, wszyscy chorzy na cukrzycę mogliby łatwo kontrolować glikemię za pomocą odpowiednio dużych dawek insuliny lub leków doustnych.
Dodaj do ulubionych