Omówienie badania „Paradoks wskaźnika masy ciała i umieralności oraz wydolność fizyczna u Afroamerykanów i białych mężczyzn chorych na cukrzycę typu 2”

Streszczenie

Cel. Ocena zależności między wskaźnikiem masy ciała (BMI), wydolnością fizyczną oraz umieralnością wśród mężczyzn chorych na cukrzycę typu 2, a także zbadanie rasowych różnic tych zależności.
Projekt badania i metody. Prospektywne obserwacyjne badanie kohortowe przeprowadzone wśród weteranów (n=4156) w latach 1986-2010. Badana populacja składała się z 2000 mężczyzn rasy białej, 2013 Afroamerykanów oraz 143 mężczyzn nieznanej lub nieokreślonej rasy.
Informacje uzyskiwano z elektronicznej dokumentacji medycznej chorych. Oceniane parametry obejmowały BMI, czynniki ryzyka chorób serca, stosowane leki oraz maksymalną wydolność fizyczną wyrażoną w równoważnikach metabolicznych (MET), ocenianą podczas próby wysiłkowej wykonywanej na ruchomej bieżni według wystandaryzowanego protokołu.
Umieralność ogólną oceniono w kategoriach BMI, rasy i wydolności fizycznej. Wyróżniono następujące kategorie BMI: 18,5-24,9 kg/m² (prawidłowa masa ciała; n=668); 25-29,9 kg/m² (nadwaga; n=1610); 30-34,9 kg/m² (otyłość I stopnia; n=1160) oraz ≥35 kg/m² (otyłość II i III stopnia; n=718). Wydolność fizyczną podzielono na cztery kategorie w zależności od maksymalnego obciążenia w MET osiągniętego przed wystąpieniem niezdolności do dalszego wysiłku: ≤5 MET (najmniejsza wydolność fizyczna; n=1162); 5,1-7,0 MET (umiarkowana wydolność fizyczna; n=1163); 7,1-8,7 MET (prawidłowa wydolność fizyczna; n=995) oraz >8,7 MET (duża wydolność fizyczna; n=836).
Wyniki. Podczas obserwacji, której mediana wyniosła 7,5 roku, odnotowano łącznie 1074 zgony. Stwierdzono indywidualne zależności między wiekiem, nadciśnieniem tętniczym, paleniem tytoniu, BMI, wydolnością fizyczną oraz umieralnością. W całej ocenianej kohorcie umieralność zmniejszała się o 12% na każdy wzrost wydolności fizycznej o 1 MET.