Streszczenie
W 1996 r. Ulmsten opisał operację wszczepienia taśmy przezpochwowej (transvaginal tape, TVT), a już w następnym roku ta taśma stała się dostępna na rynku, mimo że dane dotyczące wyników leczenia tą metodą były bardzo skąpe. Taśmę tworzyła siatka spleciona z polipropylenu typu I. Była ona gorąco promowana i szybko zaadaptowana przez wielu ginekologów europejskich, mimo że UK and Ireland TVT Trial Group nie rozpoczęła jeszcze naboru uczestniczek do badania do 1998 r. Na szczęście badania z długim okresem obserwacji potwierdziły nie tylko skuteczność zabiegu, ale również niewielki odsetek jego powikłań. Zdaniem wielu autorów podparcie środkowego odcinka cewki moczowej taśmą utworzoną z siatki polipropylenowej jest obecnie metodą z wyboru chirurgicznego leczenia pierwotnego nietrzymania moczu rozpoznanego na podstawie badania urodynamicznego. Wypadanie narządów miednicy jest częstym zaburzeniem dotykającym tysięcy kobiet na całym świecie, dlatego zwiększa się liczba operacji wykonywanych z tego powodu. Każdego roku w Stanach Zjednoczonych taką operację wykonuje się u 300 000 kobiet. Leczenie z powodu wypadania narządu rodnego jest obciążone dużą liczbą nawrotów, a wskaźnik ponownych operacji wykonywanych w ciągu 10 lat sięga 17%, choć uważa się, że ta wartość może być znacznie zaniżona. Skuteczność zabiegów TVT i operacji przepuklin brzusznych z użyciem siatki w połączeniu z częstością reoperacji z powodu wypadania narządów miednicy może skłaniać do wykorzystania siatek w tej grupie chorych. Pojawiają się jednak obawy, że niektóre spośród dostępnych siatek oraz technik ich stosowania podczas operacji ginekologicznych wykonywanych z powodu wypadania narządu rodnego mogą powodować poważną chorobowość, zwłaszcza jeśli operator nie zna dokładnie właściwości poszczególnych materiałów i zasad ich użycia.
Dodaj do ulubionych