Indukowany pionizacją częstoskurcz zatokowy - spojrzenie na czynnościowe zaburzenia rytmu

Czynnościowe zaburzenia rytmu, zarówno tachyarytmie, jak i bradyarytmie, wymagają zupełnie innego podejścia od (zbliżonych nawet) zaburzeń o podłożu organicznym. Zaliczyć tu możemy różne postacie zespołu wazowagalnego, nadwrażliwość zatok tętnic szyjnych i będący motywem przewodnim dzisiejszego odcinka indukowany pionizacją częstoskurcz zatokowy. Jeżeli spojrzymy na obowiązujące wytyczne, typowe dla innych zaburzeń rytmu postępowanie inwazyjne (ablacja, stała stymulacja), jest tutaj wskazaniem klasy IIb lub III (czyli jest przeciwwskazane). Kwalifikacja do takiego postępowania musi być zatem mocno wyważona i należy o niejmyśleć dopiero po wyczerpaniu metod alternatywnych (mimo że czasemod początku kusi, by ją rozważyć).

Opis przypadku

Trzydziestosiedmioletnia pacjentka została przyjęta w celu diagnostyki zasłabnięć bez pełnych utrat przytomności, występujących od około 6 miesięcy. Początkowo epizody zasłabnięć, którym towarzyszyło uczucie kołatania serca oraz mdłości występowały co 2-3 dni, następnie rzadziej i na ogół pojawiały się w pozycji stojącej oraz również (choć rzadko) po przyjęciu pozycji leżącej.Wbadaniu echokardiograficznym serca nie stwierdzono cech organicznej choroby serca, frakcja wyrzutowa (EF) wynosiła 65%, wymiary i grubość ścian były w normie, nie stwierdzono zmian organicznych w aparacie zastawkowym, a w osierdziu – cech płynu.

Monitorowanie EKG metodą Holtera (ryc. 1) wykazało średnią częstość rytmu 73/min, z częstościąminimalną 35/min i częstościąmaksymalną 168/min (tachykardia zatokowa) oraz epizody napadowego bloku przedsionkowo- komorowego typu Wenckebacha w godzinach nocnych, a także ekstrasystolie nadkomorowe w liczbie 254/24 h i ekstrasystolie komorowe w liczbie 12/24 h. Zwracała uwagę tendencja do tachykardii zatokowej w godzinach aktywności z normalizacją częstości rytmu w godzinach nocnych.