Streszczenie
W wywiadzie stwierdzano ponadto nadciśnienie tętnicze dobrze kontrolowane
farmakologicznie, otyłość, dyslipidemię, obturacyjny bezdech senny oraz hiperurykemię. W zapisie EKG obserwowano obecność zespołów QS z głębokimi załamkami T w odprowadzeniach V1-V3. Badanie echokardiograficzne wykazało rozległe zaburzenia kurczliwości o typie akinezy segmentów koniuszkowych ściany przedniej, bocznej, przegrody międzykomorowej oraz segmentu podstawnego i koniuszkowego ściany dolnej, z typowym dla martwicy ścieńczeniem mięśnia lewej komory oraz frakcją wyrzutową lewej komory ocenianą na 30%. W trakcie hospitalizacji nie obserwowano dynamiki aktywności enzymów typowych dla martwicy mięśnia sercowego. Pacjent został skierowany do pracowni kardiologii inwazyjnej w celu wykonania planowej koronarografii.W badaniu stwierdzono przewlekłą niedrożność prawej tętnicy wieńcowej z krążeniem obocznym zaopatrującym dystalny odcinek tętnicy, krytyczne zwężenie w proksymalnym odcinku gałęzi okalającej oraz w środkowym odcinku gałęzi przedniej zstępującej, która w dalszym przebiegu była niedrożna, z końcowym fragmentem tętnicy wypełniającym się śladowo poprzez krążenie oboczne od gałęzi okalającej (ryc. 1-3). Z uwagi na utrzymujące się przed zabiegiem dolegliwości wysiłkowe w klasie CCS 2/3 pacjent został zakwalifikowany do jednoczesnej angioplastyki gałęzi okalającej. Metodą bezpośrednią implantowano stent stalowy w 11 segmencie gałęzi okalającej, uzyskując dobry efekt hemodynamiczny (ryc. 4-6).
Po zabiegu chory przestał odczuwać typowe dolegliwości wieńcowe, jednak jego codzienna aktywność była nadal ograniczona przez pojawiającą się przy umiarkowanym wysiłku duszność. Biorąc pod uwagę stosunkowo młody wiek pacjenta, jego uprzednio dużą aktywność fizyczną i zawodową, pomimo rozległych zaburzeń kurczliwości stwierdzanych w badaniu echokardiograficznym zdecydowano się na weryfikację ukrwienia oraz żywotności mięśnia lewej komory, w szczególności w zakresie unaczynienia gałęzi przedniej zstępującej. W tym celu wykonano scyntygrafię perfuzyjną (SPECT) oraz pozytonową tomografię emisyjną (PET). Badanie SPECT z użyciem 99mTc-MIBI po podaniu dipirydamolu wykazało duży ubytek perfuzji, obejmujący koniuszek oraz segmenty przykoniuszkowe ściany przedniej i dolnej, z częściową poprawą perfuzji w spoczynku, wskazującą na niedokrwienie wokół strefy zawału. Stwierdzono ponadto trwały ubytek perfuzji w koniuszku oraz w segmencie przypodstawnym ściany dolnej (ryc. 7-8).
Dodaj do ulubionych