Streszczenie
Wprowadzenie
Od dawna wiadomo, że cukrzyca jest ważnym czynnikiem ryzyka przyczyniającym się do rozwoju chorób układu sercowo- naczyniowego.Kardiolodzy intensywnie leczą zaburzenia lipidowe i nadciśnienie tętnicze oraz zwalczają uzależnienie od tytoniu, ale dotychczas nieco zaniedbywali problem cukrzycy. Cukrzyca typu 2 występuje u wielu pacjentów hospitalizowanych z powodu świeżego zawału mięśnia sercowego, a tacy chorzy są bardziej zagrożeni zgonem w czasie ostrego incydentu lub dalszej obserwacji [1]. Większość pacjentów z cukrzycą typu 2 ma nadwagę lub jest otyłych. Ten nadmierny wzrost masy ciała dodatkowo przyczynia się do rozwoju choroby poprzez nasilanie insulinooporności, zaburzeń lipidowych, nadciśnienia tętniczego i niewydolności komórek β trzustki, co napędza błędne koło procesów patofizjologicznych [2]. Redukcja masy ciała powinna być jednym z głównych celów leczenia u osób z nadwagą i cukrzycą typu 2, ale rzadko udaje się to osiągnąć. Co gorsza, przyrost masy ciała jest oczekiwanymi akceptowanym zjawiskiem w czasie leczenia pochodnymi sulfonylomocznika, insuliną lub tiazolidynodionami. Istotne zwiększenie masy ciała związane z podawaniem pochodnych sulfonylomocznika i insuliny nie jest błahym zjawiskiem, ponieważ powoduje nasilenie znanych czynników ryzyka sercowo-naczyniowego, potencjalnie przyczyniając się do wzrostu ryzyka makroangiopatii. Co więcej, poszczególne leki przeciwcukrzycowe różnią się wpływem na profil ryzyka sercowo-naczyniowego. Na przykład pochodne sulfonylomocznika wywierają niewielki lub nie wywierają żadnego wpływu na oporność na insulinę, ciśnienie tętnicze, profil lipidowy lub czynniki krzepnięcia. W dużych badaniach kohortowych wskazywano nawet na potencjalny niekorzystny wpływ tych leków na rokowanie sercowo-naczyniowe u chorych na cukrzycę typu 2 [3-5]. Lepsza kontrola glikemii jest wciąż głównym sposobem zapobiegania powikłaniom mikronaczyniowym cukrzycy. Jeżeli natomiast chodzi o uzyskanie korzystnego wpływu na powikłania makronaczyniowe, to ważniejszy może być wybór leku, który wykorzystuje się do zmniejszenia stężenia glukozy we krwi [6].W tyma rtykule omówiono leczenie analogami peptydu glukagonopodobnego typu 1 (glucagon-like peptide 1, GLP-1), będącymi nową klasą leków przeciwcukrzycowych o potencjalnym działaniu wykraczającym poza samą kontrolę glikemii, które może ostatecznie wpływać na rokowanie sercowo-naczyniowe u tych chorych.
Dodaj do ulubionych
