Streszczenie
Powszechnie znane są negatywne opinie, co do dokładności testu wysiłkowego u kobiet oraz osób przyjmujących beta-adrenolityki lub ze słabą odpowiedzią chronotropową.W świetle wytycznych powyższe sytuacje nie stanowią przeciwwskazania do wykonywania wysiłkowego testu EKG, co więcej liczne publikacje sugerują istotną wartość diagnostyczną tego badania w tych grupach chorych [1-5].
Użyteczność testu wysiłkowego może zostać istotnie poszerzona poprzez zastosowanie odpowiednich wieloczynnikowych skal prognostycznych. Co więcej, może on być z powodzeniem wykorzystywany u kobiet, u chorych na cukrzycę oraz u przyjmujących beta-adrenolityki. Ocena ryzyka przy wykorzystaniu odpowiednich skal prognostycznych ma miejsce zarówno przed przeprowadzeniem testu wysiłkowego, jak i na podstawie informacji zebranych podczas samego badania. Według ACC/AHA elektrokardiograficzny test wysiłkowy jest w klasie I zaleceń dla pacjentów z umiarkowanym ryzykiem choroby wieńcowej przed testem oraz w klasie IIb dla pacjentów z niskim lub wysokim wyjściowym ryzykiem. Skale prognostyczne wykorzystujące podstawowe informacje kliniczne Ustalona przed testem wysiłkowym skala prognostyczna wykorzystuje podstawowe informacje kliniczne w celu stratyfikacji prawdopodobieństwa obecności choroby wieńcowej. Dane zbierane są za pomocą specjalnego kwestionariusza. Obejmuje on: wiek, status estrogenowy, objawy dławicy wg Diamonda (typowy ból dławicowy, atypowy ból, ból niezwiązany z chorobą wieńcową), obecność cukrzycy, hiperlipidemii, nadciśnienia tętniczego, nikotynizm, wywiad rodzinny w kierunku choroby wieńcowej (pokrewieństwo pierwszego stopnia), nadwagę lub otyłość (BMI >27). Kryterium dotyczące statusu estrogenowego jest rozpatrywane w następujący sposób: wywiad ujemny – okres pomenopauzalny bez hormonalnej terapii zastępczej; wywiad dodatni – okres przedmenopauzalny lub pomenopauzalny z włączoną hormonalną terapią zastępczą. Kobiety, które zostały poddane zabiegowi histerektomii bez owariektomii, mają wywiad estrogenowy dodatni, gdy są poniżej 50 roku życia oraz nie wykazują cech niedoboru estrogenów (tab. 1).