Doniesienia kliniczne

Autorzy ze Stanów Zjednoczonych postanowili ocenić częstość występowania ognisk zatorowych w mózgu u osób z potwierdzonym infekcyjnym zapaleniem wsierdzia (IZW) na zastawce mitralnej lub aortalnej. W celu rekrutacji pacjentów przeanalizowano dane 153 pacjentów z IZW. Duża część populacji poddanej badaniom przesiewowym została wyłączona z badania z uwagi m.in. na konieczność wykonania pilnej operacji, ciężki stan uniemożliwiający wydanie świadomej zgody, zgon przed włączeniemdo badania oraz brak zgody na uczestniczenie w badaniu. Ostatecznie do badania włączono 56 pacjentów z IZW potwierdzonym na podstawie zmodyfikowanych kryteriów Duke. U każdego pacjenta wykonywano badanie neurologiczne. Badanie rezonansu magnetycznego (MR) mózgu wykonano u 40 pacjentów (obrazowania nie wykonano u 16 pacjentów ze względu m.in. na wcześniejszy zgon, konieczność wykonania pilnej operacji, obecność przeciwwskazań do badania lub brak zgody).   Doustne antykoagulanty bezpieczne u osób poddawanych wszczepieniu układów stymulujących serce W randomizowanym badaniu przeprowadzonym przez badaczy z Hiszpanii porównywano dwie strategie leczenia przeciwzakrzepowego u pacjentów z grupy wysokiego ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych, u których wykonywano zabiegi wszczepienia lub wymiany stymulatora serca lub kardiowertera-defibrylatora. Badaną grupę stanowiło 101 pacjentów leczonych przewlekle doustnymi antykoagulantami. Wysokie ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych definiowano jako obecność przynajmniej jednego z poniższych czynników: 1) sztuczna zastawkamechaniczna, 2)migotanie przedsionków u osób z przebytym udarem mózgu, TIA, zatorem obwodowym, stenozą mitralną lub mechaniczną sztuczną zastawką, 3) migotanie przedsionków z co najmniej trzema innymi klinicznymi czynnikami ryzyka (cukrzyca, nadciśnienie tętnicze, frakcja wyrzutowa <35%, wiek >75 lat), 4) skrzeplina w jamach serca, 5) zakrzepica żył głębokich w ciągu ostatnich 3 miesięcy.   Kardiowertery-defibrylatory u osób po zawale mięśnia sercowego – nie tylko frakcja wyrzutowa ma znaczenie W badaniu opublikowanym na łamach Circulation autorzy z Australii oceniali wpływ na rokowanie wybiórczej strategii wszczepiania kardiowerterów-defibrylatorów (ICD) u pacjentów po zawale mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST (STEMI) leczonych pierwotną angioplastyką wieńcową (PCI). Procedura kwalifikacji do implantacji ICD wyglądała następująco: u wszystkich pacjentów oceniano frakcję wyrzutową (EF) lewej komory >2 dni od zabiegu PCI (u 32 pacjentów spośród 762 osób ze STEMI nie wykonano oceny EF i grupa ta została wyłączona z analizy). Pacjentów, u których EF wynosiła >40%, wypisywano ze szpitala bez wszczepienia ICD (nie wykonywano także dalszej diagnostyki w kierunku oceny wskazań do implantacji ICD). U osób z EF ≤40% wykonywano badanie elektrofizjologiczne (EPS); w przypadku indukowania w trakcie badania monomorficznego częstoskurczu komorowego pacjenci byli kwalifikowani do wszczepienia ICD. Jeżeli w trakcie EPS nie wywoływano częstoskurczu komorowego, ICD nie był wszczepiany. Cała populacja pacjentów została zatem podzielona na 3 grupy: 1) z EF >40% wszyscy pacjenci bez ICD (n=574, średnia EF=54±8%), 2) z EF ≤40% bez ICD (n=83, średnia EF=32±6%), 3) z EF ≤40% z ICD (n=32, średnia EF=29±7). Dodatkowo analizowano również podgrupę pacjentów z EF ≤30% bez ICD. Obserwacja pacjentów wynosiła do 30 miesięcy, a w podgrupie z EF ≤30% bez ICD – do 48 miesięcy. Mediana okresu obserwacji wynosiła 12 miesięcy. Pierwotnym punktem końcowym badania była śmiertelność całkowita.     Kardiomiopatia przerostowa – co nowego wniósł rezonans magnetyczny W jednym z ostatnich wydań Journal of American College of Cardiology poświęconego kardiomiopatii przerostowej (HCM) opublikowano pracę dotyczącą oceny pacjentów z HCM za pomocą rezonansu magnetycznego serca (cardiac magnetic resonance, CMR). Badaniem objęto 333 pacjentów, u których wykonano badanie CMR z oceną morfologiczną lewej komory, obejmującą ocenę grubości ścian lewej komory, masę lewej komory oraz ocenę późnego wzmocnienia pokontrastowego (late gadolinium enhancement, LGE), odpowiadającego włóknieniu/martwicy miokardium. Rozpoznanie HCM stawiano na podstawie stwierdzenia przerostu ściany lewej komory ≥15 mm w badaniu CMR, przy braku poszerzenia jamy lewej komory i braku innych przyczyn przerostu. U wszystkich pacjentów wykonywano również badanie echokardiograficzne (odstęp między badaniem echokardiograficznym i badaniem CMR nie przekraczał 2 tygodni).     Gorsze rokowanie u osób z wydłużonym odstępem PR lub blokiem przedsionkowo- -komorowym I stopnia Ciekawych wniosków dostarcza analiza rokowania pacjentów z badania Framingham dotycząca klinicznego znaczenia wydłużonego odstępu PR lub bloku przedsionkowo- komorowego (A-V) I stopnia (PR >200 ms). Badaniem objęto ponad 7500 osób (średni wiek 47 lat, 54% kobiet), u których wykonywano 12-odprowadzeniowe EKG w latach 1968-74. Obserwację zakończono w 2007 roku. Analizowanymi punktami końcowymi w badaniu było wystąpienie migotania przedsionków, wszczepienie układu stymulującego serce oraz śmiertelność łączna. W wyjściowym elektrokardiogramie średnia długość odstępu PR w całej populacji wynosiła 151±20 ms, a u 124 osób czas trwania przekraczał 200 ms.   Beta-adrenolityki poprawiają rokowanie u osób z niedomykalnością zastawki aortalnej Autorzy ze Stanów Zjednoczonych ocenili wpływ terapii beta-adrenolitykami na rokowanie u pacjentów z ciężką niedomykalnością zastawki aortalnej. Pacjenci zidentyfikowani zostali na podstawie retrospektywnej analizy echokardiograficznej bazy danych. Charakterystyka kliniczna populacji oraz dane dotyczące przyjmowania beta-adrenolityków zostały uzyskane na podstawie dokumentacji medycznej. Mieszkać wyżej i żyć dłużej Autorzy ze Szwajcarii zaprezentowali na łamach Circulation wyniki analizy dotyczącej wpływu wysokości nad poziomem morza (n.p.m.) na częstość występowania zdarzeń sercowo-naczyniowych. Analizą objęto ponad 1,6 miliona osób z wieloletnim okresem obserwacji, dającym łącznie ponad 14,5 miliona osobolat obserwacji. Analizowano zarówno miejsce urodzenia, jak i miejsce zamieszkania. Dla badanej populacji przyczyny zgonów definiowano na podstawie klasyfikacji ICD 8.   Wzrost ryzyka powikłań zakrzepowo-zatorowych w trakcie podróży – największe w samolocie W jednym z ostatnich numerów Annales of Internal Medicine opublikowano metaanalizę badań dotyczącą ryzyka wystąpienia powikłań zakrzepowo-zatorowych związanych z podróżowaniem. Analizą objęto 14 badań dotyczących ponad 4000 przypadków powikłań zakrzepowo-zatorowych (uwzględniono zarówno przypadki zakrzepicy żył głębokich, jak i zatorowości płucnej). Uwzględniono jedynie badania z radiologicznym lub autopsyjnym potwierdzeniem rozpoznania. Pięć badań dotyczyło wyłącznie podróży samolotem, a pozostałe uwzględniały także inne środki transportu.