Stenty bioabsorbowalne

Stenty okazały się niezastąpionym narzędziem w leczeniu ostrych powikłań w trakcie przezskórnych interwencji, co radykalnie zmniejszyło liczbę okołozabiegowych zawałów mięśnia sercowego i liczbę pilnych operacji pomostowania aortalno-wieńcowego. Uszkodzenie ściany naczynia, będące nieodłącznym elementem każdego zabiegu angioplastyki, powoduje powstanie odczynu zapalnego wokół elementów konstrukcyjnych stentu, z towarzyszącą migracją i proliferacją komórek mięśni gładkich oraz syntezą macierzy pozakomórkowej, prowadząc ostatecznie do powstania nowej błony wewnętrznej (tzw. neointimy) i w konsekwencji do nawrotu zwężenia u znaczącego odsetka chorych. Częstość tego powikłania po angioplastyce z wszczepieniem BMS oszacowano w dużych badaniach klinicznych na około 30% w obserwacjach 6- i 9-miesięcznych. Przełomem w walce z restenozą okazało się zastosowanie stentów uwalniających substancje antymitotyczne (drug-eluting stent, DES), które hamując proliferację i migrację komórek mięśni gładkich, ograniczają rozrost neointimy i zmniejszają znacząco częstość występowania restenozy, a tym samym konieczność wykonywania ponownych zabiegów rewaskularyzacyjnych. W kontrolowanych badaniach klinicznych wykazano, że dzięki zastosowaniu DES możliwe jest zmniejszenie odsetka restenoz do wartości jednocyfrowych. Takie zahamowanie procesu gojenia się ściany naczynia może mieć również niekorzystne następstwa, ponieważ nie w pełni pokryta śródbłonkiem, trombogenna powierzchnia stentu stwarza ryzyko wystąpienia groźnych powikłań zakrzepowych, z całkowitą okluzją naczynia włącznie. Wspomniane ograniczenia stosowanych obecnie protez wewnątrznaczyniowych, sprawiają, że cały czas trwają intensywne prace nad nowymi typami stentów, które pozwoliłyby na zminimalizowanie ryzyka powikłań przy jednoczesnym zachowaniu wszystkich pożądanych właściwości, jakie powinny cechować implant wewnątrzwieńcowy. Takim obiecującym, nowym rodzajem urządzeń wydają się stenty bioabsorbowalne. Ich podstawową zaletą jest zdolność do stopniowego rozkładania się w organizmie, dzięki czemu już po kilku miesiącach od zabiegu w tętnicy nie ma implantu. Stenty te w swoich założeniach mają zapewnić odpowiednie rusztowanie w okresie istotnym klinicznie, następnie ulec rozpuszczeniu, ograniczając tym samym wystąpienie powikłań związanych z obecnością w naczyniu metalowej konstrukcji. Podstawową charakterystykę stentów bioabsorbowalnych przedstawiono w tabeli 1. Mimo stosunkowo skromnych doświadczeń klinicznych zdecydowaliśmy się na krótkie omówienie tego zagadnienia, ponieważ wstępne wyniki dają nadzieję, że stenty te mogą stanowić kolejny przełomem w kardiologii interwencyjnej.