Jakie ilości wina spożywać? Jakie korzyści i zagrożenia wiążą się z piciem wina?

Kardiomiopatia poantracyklinowa sklasyfikowana jest w grupie kardiomiopatii wtórnych. Chorobę tę definiuje się jako upośledzenie kurczliwości lewej lub obu komór z obniżeniem frakcji wyrzutowej lewej komory poniżej 40-45% i zwykle towarzyszącym powiększeniem końcoworozkurczowego wymiaru lewej komory (LVEDD >2,7 cm/m²), przy jednoczesnym wykluczeniu innych znanych przyczyn kardiomiopatii. Kardiomiopatia poantracyklinowa może przebiegać bezobjawowo lub pod postacią zaburzeń rytmu, przewlekłej lub ostrej niewydolności serca, a także nagłego zgonu sercowego. Większe ryzyko rozwoju kardiomiopatii obserwuje się u chorych z nieprawidłowym echokardiogramem w momencie zakończenia terapii. Kardiotoksyczność wykazują wszystkie obecnie stosowane antracykliny: doksorubicyna, daunorubicyna, epirubicyna, esorubicyna, aklarubicyna, idarubicyna, a także pochodna antracyklin – mitoksantron. Toksyczność antracyklin związana jest bezpośrednio z dawką i wrażliwością osobniczą danego chorego, związaną m.in. z polimorfizmem genetycznym transportu leku i metabolizmu wolnych rodników, a także z uznanymi czynnikami ryzyka wystąpienia tego zespołu chorobowego. Za czynniki ryzyka rozwoju kardiomiopatii poantracyklinowej uważa się: całkowitą dawkę kumulacyjną, uprzednie leczenie cytostatykami uważanymi za kardiotoksyczne (antracykliny, cyklofosfamid, fluorouracyl, paklitaksel, trastuzumab), wcześniejsze lub równoczesne napromienianie śródpiersia >20 Gy, równoczesne stosowanie cyklofosfamidu, wiek (powyżej 65 lat i poniżej 4 lat), zastawkowe choroby serca, chorobę niedokrwienną serca, choroby mięśnia serca, nadciśnienie tętnicze, cukrzycę oraz choroby wątroby, przynależność do rasy czarnej i zespół Downa. Ryzyko trwałego uszkodzenia serca wzrasta, zdaniem większości autorów, po przekroczeniu sumarycznej dawki antracyklin: doksorubicyny – 550 mg/m² (450 mg/m² w przypadkach z jednoczesną radioterapią lub ze współistnieniem innych czynników ryzyka), daunorubicyny – 600 mg/m², epirubicyny – 1000 mg/m², esorubicyny – 1900 mg/m², aklarubicyny – 2000-3000 mg/m² i mitoksantronu – 160 mg/m². Przy dawce kumulacyjnej antracyklin 550 mg/m² objawowej niewydolności serca można spodziewać się u 26% chorych, natomiast przy dawce 700 mg/m² już u 48% pacjentów.