Ocena procesów gojenia po zabiegach implantacji stentów wieńcowych z zastosowaniem optycznej tomografii koherentnej

Akwizycja obrazów z wnętrza naczynia jest zakłócona poprzez wysoką echogeniczność elementów morfotycznych krwi, głównie komórek układu czerwonokrwinkowego. Problem ten został rozwiązany poprzez wprowadzenie balonów okluzyjnych typu over-the-wire (OTW), które umożliwiają czasowe zamknięcie naczynia i wypłukanie światła tętnicy z zastosowaniem roztworów soli fizjologicznej lub kontrastu. Nowoczesne prototypowe urządzenia OCT, dzięki zwiększeniu prędkości pozyskiwania obrazu (do 40mm/s), umożliwiają wykonanie badania bez konieczności zamknięcia światła naczynia, z użyciem niewielkiej ilości środka kontrastowego. Zastosowanie powyższych systemów zmniejsza częstość występowania niedokrwienia mięśnia sercowego podczas procedury obrazowania, a tym samym zwiększa tolerancję i bezpieczeństwo badania OCT. Stosowana powszechnie ultrasonografia wewnątrzwieńcowa (intravascular ultrasound, IVUS) odegrała istotną rolę w poznaniu mechanizmów nieskuteczności zabiegów angioplastyki oraz umożliwiła optymalizację zarówno bezpośrednich, jak i odległych wyników przezskórnych interwencji wieńcowych. Wysoka rozdzielczość optycznej tomografii koherentnej pozwala na jeszcze bardziej precyzyjną ocenę wyników zabiegu angioplastyki z implantacją stentu oraz umożliwia ocenę procesów związanych z odpowiedzią ściany naczynia na uraz wywołany implantacją i obecnością protezy wewnątrznaczyniowej. OCT pozwala na dokładniejsze niż IVUS określenie stopnia rozprężenia i apozycji stentu. OCT w ocenie odległych wyników angioplastyki z implantacją stentu Jednym z możliwych zastosowań metody koherentnej tomografii optycznej jest ocena odległych wyników zabiegów angioplastyki, w szczególności PCI z implantacją stentów uwalniających substancje antyproliferacyjne (ryc. 1). Dzięki wysokiej rozdzielczości sięgającej 20 μmOCT umożliwia dokładny pomiar grubości i dystrybucji neointimy. Pozwala także na ocenę stopnia pokrycia poszczególnych elementów konstrukcyjnych stentu oraz na określenie częstości występowania późnej malapozycji. Znajomość powyższych parametrów wydaje się mieć kluczowe znaczenie w poszukiwaniu przyżyciowych wykładników ryzyka późnej zakrzepicy w stencie uwalniającym substancje antyproliferacyjne.