Streszczenie
Zastosowanie intensywnego leczenia przeciwkrzepliwego, które znacznie zmniejszyło odsetek powikłań zakrzepowych podczas PCI oraz istotnie zwiększyło częstość powikłań krwotocznych związanych z dostępem udowym, doprowadziło w ostatniej dekadzie do rozwoju techniki dostępu promieniowego w PCI. 14 sierpnia 1992 r. w Amsterdamie Ferdynand Kiemeneij jako pierwszy zastosował dostęp promieniowy u pacjentów w trakcie implantacji stentu Palmaz-Schatz.
Podstawy anatomiczne
Tętnice promieniowa i łokciowa są zazwyczaj końcowymi gałęziami tętnicy ramiennej, które biorą początek poniżej łokcia. W niektórych przypadkach tętnica promieniowa odchodzi od górnego odcinka tętnicy ramiennej, a nawet od tętnicy pachowej. Przebiega wzdłuż zewnętrznego brzegu przedramienia, aż do nadgarstka, gdzie dzieli się na dwie gałęzie, które łączą się z gałęziami tętnicy łokciowej, tworząc powierzchowny i głęboki łuk dłoniowy. Łuk dłoniowy może być także zaopatrywany przez gałęzie od tętnicy międzykostnej wspólnej, jednej z wcześniej odchodzących gałęzi tętnicy łokciowej. Na całym przebiegu tętnica promieniowa leży powierzchownie, tylko w części bliższej pokryta jest mięśniem ramienno-promieniowym. Najbardziej powierzchownie położona jest w dalszym odcinku, 3-5 cm przed nadgarstkiem, gdzie dostęp do niej jest najłatwiejszy i tu się nakłuwa. Towarzyszący tętnicy nerw promieniowy w tym miejscu zmienia kierunek przebiegu, co zmniejsza ryzyko powikłań neurologicznych związanych z nakłuwaniem tętnicy. Brak dużego naczynia żylnego towarzyszącego tętnicy zmniejsza ryzyko powstania przetoki tętniczo-żylnej. Taki układ anatomicznysprawia, że dostęp promieniowy wykorzystywany do PCI wydaje się bezpieczny.
Dodaj do ulubionych