Testy wysiłkowe a kwalifikacja kardiologiczna do zabiegu torakochirurgicznego

Sin i wsp. dowiedli, że w łagodnej i umiarkowanej POChP obniżenie FEV₁ o 10% powoduje wzrost śmiertelności z powodu chorób układu sercowo-naczyniowego o 28%. Rozpoznanie raka płuca dodatkowo potęguje to ryzyko. Zatem lepsze rokowanie tych chorych zależy wyłącznie od interdyscyplinarnego postępowania. Kluczową rolę odgrywa konsultacja kardiologiczna. Przy kwalifikacji do zabiegu torakochirurgicznego z powodu raka płuca oceny ryzyka sercowo-naczyniowego płuca wymaga zwłaszcza wspomniana populacja osób palących, w której ryzyko miażdżycy tętnic jest szczególnie duże (tab. 1).
W 2009 roku zostały opublikowane wytyczne European Respiratory Society (ERS) oraz European Society of Thoracic Surgeons (ESTS) omawiające zasady kwalifikowania chorych z rakiem płuca do leczenia operacyjnego. Zalecenia konsultacji kardiologicznych u chorych z rakiem płuca uzyskały poziom B. Obecność choroby wieńcowej istotnie zwiększa ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych oraz zgonu w ciągu 30 dni po operacji torakochirurgicznej. U każdego pacjenta kwalifikowanego do zabiegu torakochirurgicznego należy wykluczyć istotne czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego (rycina) oraz wdrożyć optymalne leczenie kardiologiczne w przypadku rozpoznania lub potwierdzenia choroby wieńcowej, zaburzeń rytmu czy niewydolności serca. W porównaniu z poprzednimi wytycznymi American College of Chest Physicians z 2007 roku oraz British Thoracic Society z 2001 roku najnowsze rekomendacje większy nacisk kładą na znaczenie testów wysiłkowych w porównaniu z badaniami spoczynkowymi.