Streszczenie
Częstość występowania PVL bezpośrednio po implantacji protezy szacuje się na 5-20%, z czego ponad połowa diagnozowana jest w pierwszym roku po operacji. W większości przypadków przebiega bez powikłań hemodynamicznych, wpływa jednak niekorzystnie na wyniki odległe, a ryzyko związane z ewentualną reoperacją jest zwiększone. Zidentyfikowano swoiste czynniki śród- i okołooperacyjne predysponujące do wystąpienia tego powikłania. Są to przede wszystkim trudności techniczne związane z masywnymi zwapnieniami, konieczność reoperacji czy rekonstrukcji natywnego pierścienia zastawkowego, a także wczesne infekcje. Powyższe stanowią jednocześnie grupę czynników, które, jeśli są zgłaszane w wywiadzie, powinny budzić szczególną czujność diagnostyczną podczas kolejnych badań kontrolnych chorego. W artykule przedstawiamy stosowane w naszym ośrodku zasady diagnostyki i ewentualnej kwalifikacji do leczenia przezskórnego chorych z podejrzeniem PVL.
Diagnostyka obrazowa
ECHOKARDIOGRAFIA
Mimo że badanie przezklatkowe (transthoracic echocardiography, TTE) stanowi podstawowe narzędzie diagnostyczne w ocenie funkcji sztucznych zastawek, cienie akustyczne związane z ich obecnością mogą znacznie utrudnić wizualizację ewentualnej niedomykalności. Dlatego w trakcie badania obowiązuje wykorzystanie maksymalnej liczby, również niestandardowych, projekcji.
W przypadku tzw. konstrukcyjnej niedomykalności zwykle uwidacznia się przezzastawkową falę zwrotną. Odgrywa ona istotną rolę w prawidłowym funkcjonowaniu protez mechanicznych. Jest źródłem nieistotnych hemodynamicznie fal zwrotnych o charakterystycznych dla danego rodzaju protezy liczbie i kierunku jetów. Większa przezzastawkowa niedomykalność powinna niepokoić, ponieważ może świadczyć o blokowaniu dysku protezy. Prawidłowo funkcjonująca proteza biologiczna z kolei jest całkowicie szczelna. Ewentualna przezzastawkowa fala zwrotna może oznaczać postępującą degenerację płatków lub zaburzenie geometrii opuszki aorty w przypadku protezy bezstentowej.
Dodaj do ulubionych