Streszczenie
Mimo nowoczesnych leków i wdrażanych w ochronie zdrowia rozwiązań systemowych nadal nie u wszystkich chorych udaje się osiągnąć docelowe wartości ciśnienia tętniczego (RR) określone w wytycznych na poziomie 140/90 i 130/80 mm Hg u osób z cukrzycą. Systematyczna kontrola RR i indywidualne modyfikowanie stosowanej farmakoterapii decydują o wynikach leczenia. U podstaw takiego podejścia leży obserwowana zmienność podatności na leczenie hipotensyjne u poszczególnych pacjentów. Pod tym względem leczenie NT można porównać do insulinoterapii w cukrzycy czy dawkowania leków przeciwkrzepliwych (tj. warfaryna, acenokumarol). Istotny postęp w metodach i sposobach leczenia wielu chorób pozwolił na częściowe oddanie kontroli nad leczeniem w ręce pacjentów. Odpowiednio przeszkoleni chorzy samodzielnie dostosowują przyjmowane dawki insuliny czy antagonistów witaminy K, bazując na oznaczanej w domu glikemii lub wskaźniku INR. Stosując ten sposób myślenia w leczeniu NT, podejmowane są próby przekazywania decyzji o sposobie dawkowania leków hipotensyjnych pacjentom na podstawie ich samodzielnych pomiarów wartości RR. Randomizowane badanie Telemonitoring and self-management in the control of hypertension (TASMINH2): a randomized controlled trial jest aktualnie największym źródłem doświadczeń w tym zakresie.
Dodaj do ulubionych