Streszczenie
OSTATNIE ODKRYCIA
Dwie odrębne analizy danych pochodzących z małych prospektywnych badań II fazy wykazały, że leczenie gefitynibem i erlotynibem wywołuje odpowiedź u ponad 70% chorych na niedrobnokomórkowego raka płuca będących nosicielami klasycznych mutacji EGFR.
Przeżycie bez progresji nowotworu sięga wśród nich 9-13 miesięcy, a mediana czasu przeżycia około 23 miesięcy. W dwóch odrębnych badaniach przeprowadzonych niedawno z udziałem chorych rasy białej i Azjatów potwierdzono, że uzyskiwane w tych podgrupach odsetki odpowiedzi (w tym odpowiedzi całkowitych) na leczenie erlotynibem i gefitynibem wynoszą 70%, przeżycie bez progresji nowotworu sięga 14 miesięcy, a mediana czasu przeżycia 27 miesięcy. Seryjne monitorowanie mutacji EGFR w próbkach krwi pozwoli na ocenę odpowiedzi na poziomie molekularnym i będzie ważnym narzędziem w śledzeniu progresji klinicznej.
PODSUMOWANIE
Niedrobnokomórkowy rak płuca z mutacjami EGFR jest nową jednostką, stwarzającą szansę na wyodrębnienie odmiennych genetycznie podgrup chorych z mutacjami EGFR, wymagających zastosowania indywidualnych strategii leczenia. Mimo imponujących wyników stosowania inhibitorów kinazy tyrozynowej EGFR chorzy z mutacjami EGFR wymagają obecnie ciągłego leczenia i tylko nieliczni z nich osiągną długotrwałe przeżycie.
SŁOWA KLUCZOWE
mutacje receptora naskórkowego czynnika wzrostu, niedrobnokomórkowy rak płuca, DNA surowicy, treonina w pozycji 790
WPROWADZENIE
Obecnie uważa się, że chorych na określone typy nowotworów w ustalonym stopniu zaawansowania należy leczyć według opracowanych wcześniej standaryzowanych protokołów. Poznanie molekularnej genezy nowotworu pozwala jednak racjonalnie wykorzystywać metody leczenia o ukierunkowanym działaniu. Na przykład imatynib jest wykorzystywany w leczeniu chorych na przewlekłą białaczkę szpikową (chronic myeloid leukemia, CML) Bcr-Abl+, a odwracalne inhibitory kinaztyrozynowych (tyrosine kinase inhibitor, TKI), erlotynib i gefitynib, mogą hamować zmutowane białko receptora naskórkowego czynnika wzrostu (epidermal growth factor receptor, EGFR) wytwarzane przez niektóre niedrobnokomórkowe raki płuca (nonsmall-cell lung carcinoma, NSCLC). Dziewięćdziesiąt procent mutacji EGFR to delecje w eksonie 19 (del 19) lub mutacja typu missense w eksonie 21 (L858R). Te mutacje aktywujące stymulują trzy dalsze elementy szlaku sygnałowego EGFR – kinazę 3 fosfoinozytydu (PI3K), transduktor sygnału i aktywator transkrypcji (STAT) oraz RAS, aktywując ostatecznie pięć spośród sześciu wiodących cech nowotworu (rycina 1 w Gazdar). Z uwagi na określone ramy niniejszego doniesienia pominięto w nim wiele opracowań. Więcej informacji dostarczają inne opublikowane ostatnio doniesienia.
Dodaj do ulubionych