Z pracowni echokardiografii kliniki kardiochirurgii: zwężenie zastawki aortalnej i DOMV

Gdy gradient przezzastawkowy osiągnął wartość, która wskazywała na konieczność wykonania zabiegu, pacjent został skierowany do kardiochirurga. Chory 15 lat wcześniej przebył operację zamknięcia ASD II. Decyzja wydawała się prosta: ciężkie objawowe zwężenie zastawki aortalnej bez zmian patologicznych w tętnicach wieńcowych – klasa I zaleceń. Po zapoznaniu się z wynikami poprzednich badań echokardiograficznych okazało się jednak, że u pacjenta wcześniej rozpoznano dodatkowo podwójne lewe ujście żylne (double-orifice mitral valve, DOMV). W badaniu przezklatkowym w projekcji przymostkowej w osi długiej początkowo nie stwierdzono ewidentnych patologii poza typowymi dla zwężenia zastawki aortalnej (przerost mięśnia lewej komory, zwapniała zastawka aortalna) (ryc. 1A). Niewielka zmiana płaszczyzny badania uwidoczniła nietypowe wydłużenie przedniego płatka zastawki mitralnej (ryc. 1B), a dalsze odchylenie głowicy ujawniło problem (ryc. 1C). W osi krótkiej stwierdzono dwuujściową zastawkę mitralną (ryc. 2A) i dwa prawidłowo położone mięśnie brodawkowate (ryc. 2B). W zmodyfikowanej projekcji koniuszkowej jeszcze lepiej uwidoczniono zastawkę, a właściwie zastawki mitralne oraz prawidłowy, laminarny przepływ bez istotnej niedomykalności (ryc. 3A, B). Średni gradient rozkurczowy był prawidłowy w obu ujściach. W badaniu przezprzełykowym uwidoczniono zwapniałą, prawdopodobnie dwupłatkową zastawkę aortalną (ryc. 4A) oraz wyraźnie podzielony pierścień zastawki mitralnej (ryc. 4B). Wykorzystanie obrazowania trójwymiarowego pozwoliło uwidocznić złożoną budowę zastawki (ryc. 5A-C). Widać wyraźnie, że prawidłowy pierścień przedzielony jest przegrodą włóknistą, która dzieli zastawkę na dwie niesymetryczne części. Można też zaobserwować, że oba pseudopierścienie nie leżą w jednej płaszczyźnie, lecz tworzą kąt około 145 stopni.