Blok przedniej wiązki – jak rozpoznawać i opisywać? – część 2

Popatrzmy na pierwszy zapis, synchroniczny, z przesuwem 25 mm/s (ryc. 1A).
Występują pobudzenia zatokowe, a potem jedno pobudzenie przedwczesne przedsionkowe. Odchylenie osi w lewo wynosi -62 stopnie. Pierwsze kryterium rozpoznania LAH jest zatem spełnione. Przyjrzyjmy się teraz powiększonej ewolucji w aVL i dodatkowow V₆ (ryc. 1B).
W aVL widać typową morfologię qR, a czas do szczytu załamka R przekracza 40 ms. Zostało do oceny ostatnie kryterium – czas QRS. Aparat wyliczył czas QRS na 130 ms. Patrząc uważnie na powiększone ewolucje aVL i V₆, mamy pewność, że czas QRS wynosi przynajmniej 120 ms. Pomiar automatyczny zawsze wymaga weryfikacji, a problem jest szczególnie trudny, gdy wynik jest bliski wartości krytycznych – dla QRS jest to przedział 110-130 ms. Dodatkowym utrudnieniem jest wysoka amplituda QRS w odprowadzeniach kończynowych – typowy problem – wysoka amplituda optycznie wysmukla i zwęża zespoły QRS. W takich przypadkach trzeba wykonać pomiar możliwie najdokładniej – może się nawet przydać lupa. Jeżeli QRS w tym EKG trwałby poniżej 120 ms,rozpoznalibyśmy blok przedniej wiązki. Nie możemy tego jednak zrobić, ponieważ czas QRS przekracza 120 ms i nie ma cech bloku prawej odnogi pęczka Hisa.