Streszczenie
Patomorfologia
Poniżej prezentujemy definicję rozwarstwienia aorty według wytycznych z 2010 roku.
Rozwarstwienie aorty to rozerwanie błony środkowej aorty z krwawieniem śródściennym oraz wzdłuż ściany aorty. Rozwarstwienie może wystąpić – co często ma miejsce – bez obecności tętniaka. Tętniak może się pojawić i często występuje bez rozwarstwienia. Termin „tętniak rozwarstwiający” często jest używany niewłaściwie i powinien być stosowany jedynie gdy rozwarstwienie następuje w tętniakowato zmienionej aorcie.
Rozwarstwienie jest skutkiem samoistnego podłużnego oddzielenia błony wewnętrznej i przydanki wywołanego przez krążącą krew, która uzyskała dostęp do błony środkowej i która ją rozwarstwia. Rozerwanie błony wewnętrznej pozwala na penetrację krwi poza światło naczynia do błony środkowej. Przestrzeń wypełniona krwią w obrębie błony środkowej staje się światłem rzekomym naczynia. Powoduje to powstanie dwu kanałów: kanału prawdziwego i kanału rzekomego, a w świetle kanału rzekomego ciśnienie krwi jest większe lub równe ciśnieniu w kanale prawdziwym. Na podstawie własnych badań in vitro Wiliams i wsp. stwierdzili, że światło kanału prawdziwego zapada się wraz ze zmniejszaniem się różnicy ciśnień po obu stronach otworu rozwarstwienia.
Typy rozwarstwienia aorty
W wyborze postępowania chirurgicznego stosowane są systemy klasyfikacji rozwarstwień aorty. Początkowo stosowany system DeBekeya został rozszerzony o system Stanford. System klasyfikacji rozwarstwień aorty Stanford stworzono na podstawie wskazań do interwencji chirurgicznej (ryc. 1, 2).
ROZWARSTWIENIE TYPU A
Rozwarstwienie typu A według klasyfikacji Stanford obejmuje aortę wstępującą i może rozszerzać się na aortę zstępującą. Typ A obejmuje 60-70% przypadków i zwykle wymaga pilnej interwencji chirurgicznej, aby powstrzymać szerzenie się rozwarstwienia do pnia korzenia aorty, osierdzia, tętnic wieńcowych. Nieleczone rozwarstwienie typu A związane jest z 50% śmiertelnością w ciągu 48 godzin (ryc. 3).
ROZWARSTWIENIE TYPU B
Rozwarstwienie typu B według klasyfikacji Stanford obejmuje aortę zstępującą dystalnie od lewej tętnicy podobojczykowej i odpowiada za 30-40% przypadków rozwarstwienia. Postępowanie obejmuje leczenie zachowawcze nadciśnienia, chyba że dojdzie do powikłań wynikających z rozszerzania się rozwarstwienia (np. niedokrwienie narządów lub utrzymujące się dolegliwości bólowe), które wymagają interwencji chirurgicznej (ryc. 4A, B).
Dodaj do ulubionych