Streszczenie
Około 17% pacjentów z wszczepionym urządzeniem doświadcza nieadekwatnych wyładowań. Nawet ponad 50% wszystkich interwencji może być spowodowanych innymi czynnikami niż zagrażające życiu komorowe zaburzenia rytmu. Najczęstsze przyczyny nieadekwatnych wyładowań zestawiono w tabeli 1.
Nieadekwatne wyładowania, zwłaszcza wysokoenergetyczne, powodują dyskomfort pacjenta i zmniejszenie akceptacji terapii przy użyciu ICD. Stwarza to też konieczność przeprowadzenia dodatkowych kontroli pacjenta i urządzenia, zwiększa koszty terapii i skraca czas do wymiany urządzenia. Pojawiły się także doniesienia wskazujące, że nieadekwatne wyładowania wysokoenergetyczne wiążą się z dwukrotnym wzrostem ryzyka zgonu, a zmniejszenie liczby interwencji poprawia rokowanie. Jedną z metod ograniczenia interwencji ICD jest zaprogramowanie dyskryminatorów arytmii nadkomoroweji komorowej. Jest to szczególnie istotne u chorych z napadami migotania i trzepotania przedsionków z dużą częstotliwością rytmu komór, prawidłowym chronotropizmem i szybkim rytmem zatokowym w czasie wysiłku oraz u pacjentów z „wolnymi”, lecz objawowymi częstoskurczami komorowymi. Ograniczenie interwencji w przypadku wystąpienia tachyarytmii nadkomorowej obejmuje również farmakoterapię (optymalne leczenie choroby podstawowej, kontrola rytmu serca, kontrola częstotliwości) i ablację nadkomorowych zaburzeń rytmu.
W tabeli 2 zestawiono podstawowe algorytmy pozwalające na różnicowanie przez kardiowerter-defibrylator arytmii nadkomorowej i komorowej. Poniżej przedstawiono najważniejsze algorytmy dyskryminatorów arytmii.
Dodaj do ulubionych