Streszczenie
Anatomia aorty piersiowej
Aorta wstępująca sięga od zastawki aortalnej do miejsca odejścia pnia ramienno-głowowego. Jej część proksymalna określana jest jako korzeń aorty. Łuk aorty rozciąga się od pnia ramienno-głowowego do więzadła tętniczego. Jego dystalny, często nieco węższy odcinek nazywany jest cieśnią aorty. Aorta zstępująca rozpoczyna się od poziomu więzadła tętniczego. Jej początkowe, czasami względne poszerzenie określane jest wrzecionem aortalnym. Od łuku aorty odchodzą kolejno trzy duże naczynia. Pień ramienno-głowowy jest pierwszym, zwykle największym odgałęzieniem, odchodzącym nieco z tyłu w stosunku do pozostałych oraz dającym początek prawej tętnicy szyjnej wspólnej i prawej tętnicy podobojczykowej wraz z odchodzącą od niej prawą tętnicą kręgową. Kolejnym odgałęzieniem odchodzącym od dogłowowo położonego odcinka łuku aorty o zwykle najmniejszym kalibrze jest lewa tętnica szyjna wspólna. Lewa tętnica podobojczykowa jest trzecim i ostatnim odgałęzieniem łuku aorty odchodzącym najwyżej.
Ten typowy układ odgałęzień stwierdzany jest u około 70% populacji. Najczęstszym wariantem obserwowanym u 20-30% populacji jest wspólne odejście pnia ramienno-głowowego i lewej tętnicy szyjnej wspólnej. U około 5% populacji lewa tętnica kręgowa jest bezpośrednim odgałęzieniem łuku aorty, odchodzącym między lewą tętnicą szyjną wspólną a lewą tętnicą podobojczykową.
Wymiary aorty piersiowej
Prawidłowe wymiary aorty zostały określone na podstawie normatywnych pomiarów dużych populacji przebadanych w TK. Tętniakiem określa się trwałe poszerzenie aorty przekraczające standardowe wymiary prawidłowe dla danego odcinka anatomicznego o 2 odchylenia. Na podstawie niezależnych badań średnica aorty wstępującej powyżej 3,91 cm (średnia + 2 odchylenia standardowe) oraz zstępującej powyżej 3,13 cm (średnia + 2 odchylenia standardowe) zostały uznane za graniczne prawidłowe wartości progowe (tab. 1).
Dodaj do ulubionych