Rezydentura – ciężki kawałek chleba

Wyniki badania zmuszają do poważnej refleksji. Okazuje się, że częstość depresji, definiowanej na podstawie PHQ-9, wzrasta od 3,9% w momencie rozpoczęcia rezydentury do 25,7% podczas jej trwania. Badania wykonywane raz na kwartał wykazały, że u 42% ocenianych przynajmniej raz podczas trwania badania występowały zaburzenia mogące odpowiadać depresji. Wśród czynników ryzyka pogorszenia stanu psychicznego w okresie rezydentury wymieniono: płeć żeńską, obciążenie w wywiadzie z okresu dzieciństwa, występowanie depresji w wywiadzie i podwyższony poziom neurotyzmu, a więc niezwiązane z sytuacją zawodową badanych, ale także zdobycie wykształcenia medycznego w USA, dłuższe godziny pracy, poczucie, że popełniło się błąd medyczny, oraz stresujące wydarzenia życiowe (związane również z wykonywaniem zawodu). Stwierdzono też dodatnią korelację między występowaniem jednego z alleli 5-HTTLPR a częstością rozwoju depresji. Autorzy zwracają uwagę, że tak częste występowanie depresji wśród lekarzy rezydentów może mieć niekorzystny wpływ nie tylko na nich samych,ale także na prowadzonych przez nich pacjentów.