Streszczenie
Zaburzenia seksualne
W przebiegu choroby Parkinsona zaburzenia seksualne występują u kobiet i mężczyzn. Wynikają z dysfunkcji ruchowej, działań niepożądanych leków, zaburzeń nastroju i dysautonomii. To ostatnie powikłanie powoduje obniżenie pobudliwości, zmniejszenie nawilżenia błony śluzowej i okolicy anogenitalnej, a także trudności w osiągnięciu orgazmu. W leczeniu zaburzeń seksualnych u mężczyzn można zastosować syldenafil, który wspomaga osiągnięcie i podtrzymanie erekcji, tylko w minimalnym stopniu wpływając na ciśnienie tętnicze (poziom C).
Hipotonia ortostatyczna
American Autonomic Society definiuje hipotonię ortostatyczną jako objawowe zmniejszenie ciśnienia tętniczego – skurczowego o 20 mmHg lub rozkurczowego o 10 mmHg. W badaniach klinicznych oceniano działanie fludrokortyzonu i domperydonu [lek niedostępny w Polsce – przyp. red.]. Wykazano, że ten ostatni lek charakteryzuje się większą skutecznością. Brakuje jednak wystarczających danych pozwalających na stworzenie zaleceń terapeutycznych dotyczących stosowania indometacyny, fludrokortyzonu, pirydostygminy lub domperydonu. Mimo to leki te stosuje się w praktyce klinicznej.
Nietrzymanie moczu
W chorobie Parkinsona nietrzymanie moczu zwykle wynika z nadreaktywności wypieracza spowodowanej upośledzeniem czynności zwojów podstawy mózgu. Choć nie ma danych z kontrolowanych badań klinicznych oceniających skuteczność stosowania leków cholinolitycznych u pacjentów z chorobą Parkinsona, ich działanie farmakologiczne i powszechne stosowanie w praktyce klinicznej uzasadniają ich podawanie w terapii tego zaburzenia (poziomU – unknown, niepotwierdzony). Trzeba jednak
pamiętać, że mogą powodować zaburzenia funkcji poznawczych, np. splątanie. Choroba Parkinsona jest jedną z najczęstszych chorób neurologicznych, w której dominują objawy ruchowe o charakterze hipertoniczno-akinetycznym. Inne objawy z reguły pojawiają się w rozwiniętej fazie choroby. Zaburzenia pozaruchowe nakładają się na objawy podstawowe, obniżając sprawność pacjenta i pogarszając jego funkcjonowanie społeczne. Niejednokrotnie są one dla pacjenta uciążliwsze niż zaburzenia chodu czy drżenie. Cechują się dużą różnorodnością i indywidualną zmiennością.
Objawy autonomiczne i neuropsychiatryczne mają podłoże neurobiologiczne i są bezpośrednio związane z uszkodzeniem układów neuroprzekaźnikowych. Obejmuje ono układ połączeń jąder podkorowych i płatów czołowych, szlaków prążkowiowo-wzgórzowo-czołowych oraz układy monoaminoergiczne i indoloaminergiczne. Wskazują na to badania czynnościowe ujawniające zaburzenia metabolizmu w obszarze jąder podkorowych i płatów czołowych. Bez wątpienia jednak część tych objawów,
zwłaszcza w pierwszym okresie choroby, ma swoje uwarunkowania w sferze emocji i psychiki pacjenta. Dominują oczywiście zaburzenia nastroju i ze strony układu autonomicznego. Nie mniej istotne są zaburzenia poznawcze i objawy psychotyczne, które są szczególnie niebezpieczne i uciążliwe dla chorego i osób z jego otoczenia.
Dodaj do ulubionych