Ciężka hipoglikemia a ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych i zgonu

Komentarz U chorych na cukrzycę typu 2 leczonych insuliną lub lekami zwiększającymi sekrecję insuliny ciężka hipoglikemia występuje stosunkowo często i jest najpoważniejszym powikłaniem intensywnej terapii. Większość epizodów hipoglikemii jest asymptomatyczna i przebiega bez poważnych konsekwencji klinicznych, ale wykazano również, że hipoglikemia może zwiększać ryzyko wystąpienia zespołów wieńcowych. Z badań obserwacyjnych wynika też, że u pacjentów z cukrzycą i chorobą wieńcową hipoglikemia wiąże się ze zwiększonym ryzykiem zgonu. Metaanaliza badań oceniających intensywną terapię hipoglikemizującą wykazała, że zmniejsza ona ryzyko zawału mięśnia sercowego o 15% bez negatywnego wpływu na ryzyko zgonu oraz istotnie zwiększa ryzyko hipoglikemii. W badaniu ACCORD (Action to Control Cardiovascular Risk in Diabetes) wykazano natomiast zwiększoną umieralność u pacjentów poddanych intensywnej kontroli glikemii, co spowodowało dyskusje na temat działań niepożądanych takiego leczenia u chorych z cukrzycą typu 2. Należy podkreślić, że analiza post hoc badania ACCORD wykazała, że zwiększona umieralność chorych poddanych intensywnej kontroli glikemii nie była bezpośrednio spowodowana częstszym występowaniem hipoglikemii. Omawiana analiza objęła 11 140 pacjentów z cukrzycą typu 2, którzy wzięli udział w badaniu ADVANCE, i dotyczyła związku pomiędzy ciężką hipoglikemią a ryzykiem powikłań sercowo-naczyniowych oraz zgonu. Ciężka hipoglikemia wiązała się ze zwiększeniem ryzyka powikłań makroangiopatycznych, mikroangiopatycznych oraz zgonu z przyczyn naczyniowych. Zwiększone było także ryzyko wystąpienia powikłań nienaczyniowych, takich jak nowotwory oraz powikłania ze strony układu oddechowego i pokarmowego. W badaniu ADVANCE, tak jak w badaniu ACCORD, hipoglikemia wiązała się ze zwiększonym ryzykiem zdarzeń sercowo-naczyniowych, nienaczyniowych oraz zgonu zarówno u pacjentów poddanych terapii standardowej, jak i intensywnej kontroli glikemii.