Rokowanie pacjentów z ostrym udarem mózgu a ciśnienie tętnicze krwi i zmiana jego wartości

Komentarz Komentowane doniesienie dotyczy niezmiernie ważnego problemu klinicznego, jakim jest ciśnienie tętnicze i jego zmiany w ostrym okresie niedokrwiennego udaru mózgu. Z jednej strony mamy dowody na niekorzystne rokowanie pacjentów z bardzo wysokimi wartościami ciśnienia (zostało to również potwierdzone w komentowanym badaniu), a z drugiej strony wiemy, że nadmierne jego obniżenie wiąże się z niekorzystnymi następstwami. Dodatkowo, należy pamiętać, iż początkowo wysokie ciśnienie tętnicze często samoistnie obniża się w ciągu pierwszych kilku czy kilkunastu godzin. Niskie wartości ciśnienia tętniczego są często związane z większym ryzykiem niepomyślnego rokowania – szczególnie (jak wynika z badania Ntaiosa i wsp.) u osób leczonych farmakologicznie z powodu nadciśnienia tętniczego. Być może farmakoterapia nadciśnienia tętniczego jest markerem jego ciężkości. Niskie lub bliskie dolnej granicy normy ciśnienie tętnicze obserwuje się rzadko w chwili wystąpienia udaru; może być ono następstwem rozległego zawału mózgu, niewydolności serca lub jego niedokrwienia, hipowolemii bądź sepsy. Niskie ciśnienie tętnicze wtórne do hipowolemii lub związane z pogorszeniem się stanu neurologicznego w świeżym udarze mózgu należy leczyć roztworami zwiększającymi objętość wewnątrznaczyniową. Chorzy z małym rzutem serca mogą niekiedy wymagać podawania leków inotropowych. Należy pamiętać, że wyniki badań klinicznych dotyczących aktywnego podwyższania niskiego ciśnienia tętniczego w ostrym okresie udaru nie dają podstaw do formułowania zdecydowanych zaleceń.