Przewidywanie napadów padaczkowych – podejście behawioralne

Większość metod leczenia padaczki ma na celu stabilizowanie stanu międzynapadowego w nadziei zapobieżenia wystąpieniu stanu napadowego zazwyczaj poprzez codzienne przyjmowanie leków przeciwpadaczkowych.

U 40% chorych napady mimo optymalnej farmakoterapii są oporne na leczenie. Chociaż największą uciążliwością padaczki są napady, choroba wpływa także na okresy wolne od nich. Część cierpienia w okresach międzynapadowych wynika z nieprzewidywalności napadów. Jakość życia zależna od zdrowia pacjentów, którzy doświadczają tylko jednego napadu miesięcznie, może być obniżana przez obawę przed wystąpieniem napadu. Ponad 80% osób z padaczką obawia się napadów. Wielu chorych uznaje nieprzewidywalność napadów za najbardziej uciążliwy pojedynczy aspekt padaczki. Nieprzewidywalność napadów prawdopodobnie obniża poczucie wewnętrznego umiejscowienia kontroli u pacjentów z padaczką. Doświadczenie kliniczne uczy, że przeświadczenie pacjentów o przewidywalności napadów samo w sobie zmniejsza obciążenie związane z ich nieprzewidywalnością i podnosi jakość życia.

Próby przewidywania napadów związane są z potencjalną możliwością zapobiegania im. Dotychczas najczęściej próbowano przewidywać napady na podstawie zmian w zapisie EEG, często z elektrod wewnątrzczaszkowych. Takie podejście umożliwia bezpośrednią interwencję w okresie przednapadowym z wykorzystaniem stymulacji mózgu lub środków farmakologicznych, by zapobiec rozwijającemu się napadowi. Co prawda dotychczasowe badania nie przełożyły się jeszcze na praktykę epileptologiczną, jednak przynajmniej jedno badanie kliniczne jest w toku. Ostatnio pojawiają się nowe kliniczne i behawioralne strategie przewidywania napadów z uwzględnieniem lokalizacji ogniska.