Streszczenie
Artykuł omawia istotne z klinicznego punktu widzenia metody leczenia niekonwencjonalnego, z którymi można spotkać się w codziennej praktyce. Bardziej szczegółowe informacje o szerszym zakresie, a także analizy krytyczne można znaleźć w innych publikacjach.
Terminologia i definicje
W dziedzinie medycyny niekonwencjonalnej można spotkać się z wieloma terminami i definicjami. W rzeczywistości jedno z najczęściej stosowanych określeń, medycyna alternatywna, bywa często używane nieprawidłowo. Medycyna niekonwencjonalna jest szerokim określeniem odnoszącym się do metod terapii, których nie naucza się powszechnie w uczelniach medycznych i nie stosuje w leczeniu szpitalnym. Określenia „komplementarny” i „alternatywny” odnoszą się do sposobów, jakimi leczenie niekonwencjonalne jest prowadzone. „Komplementarny” oznacza, że dana metoda terapii stosowana jest w połączeniu z leczeniem konwencjonalnym, natomiast „alternatywny” odnosi się do metod stosowanych zamiast leczenia konwencjonalnego. W popularnych artykułach i publikacjach naukowych termin medycyna alternatywna bywa niekiedy stosowany jako określenie medycyny niekonwencjonalnej. Medycyna komplementarna i alternatywna odnosi się do obu opisanych powyżej sytuacji. Połączenie metod medycyny konwencjonalnej i niekonwencjonalnej nosi nazwę medycyny integracyjnej.
Medycyna konwencjonalna i niekonwencjonalna
W ostatnich dwóch dekadach dokonał się prawdziwy przełom w poznaniu, diagnozowaniu i leczeniu stwardnienia rozsianego. Dostępnych jest wiele metod leczenia modyfikującego przebieg choroby i objawowego. Mimo to medycyna konwencjonalna w terapii SM ma wiele ograniczeń. Zarówno leki objawowe, jak i modyfikujące przebieg choroby mogą wywoływać działania niepożądane, mogą też być nieskuteczne lub jedynie częściowo skuteczne. Dodatkowo w niektórych sytuacjach brakuje leczenia o udowodnionej skuteczności lub ma ono swoje ograniczenia. Dotyczy to zwłaszcza terapii postępującej postaci SM oraz takich objawów jak drżenie, osłabienie mięśni czy zaburzenia koordynacji. Ograniczenia medycyny konwencjonalnej oraz wiele innych czynników powoduje, że chorzy ze stwardnieniem rozsianym sięgają po metody medycyny niekonwencjonalnej. Z badań przeprowadzonych w Stanach Zjednoczonych oraz innych krajach rozwiniętych wynika, że 1/2 do 3/4 chorych z SM stosuje tego rodzaju terapię. Większość pacjentów ze stwardnieniem rozsianym, podobnie jak w populacji ogólnej, korzystających z tego rodzaju leczenia uznaje je za uzupełniające. Innymi słowy, medycyna niekonwencjonalna stosowana jest jako uzupełnienie medycyny konwencjonalnej.
Dodaj do ulubionych