Streszczenie
W jednym z badań neurolog był w stanie postawić diagnozę u 87% spośród 158 nowych kolejnych pacjentów kierowanych do jego kliniki. U 43% rozpoznał padaczkę, u 25% omdlenie, u 12% PNES i u 7% inne zaburzenia. Inne badanie objęło wszystkich pacjentów, zgłaszających się po raz pierwszy do neurologa, izby przyjęć lub lekarza pierwszego kontaktu z powodu utrat świadomości. U 57,4% wysunięto podejrzenie padaczki, u 22,3% omdleń i u 18,0% PNES.
Mimo że PNES są podstawowymi elementami diagnostyki różnicowej w padaczce, nie są zbyt dobrze poznane i co za tym idzie nie są odpowiednio leczone. Słaba komunikacja pomiędzy pacjentem i lekarzem, opóźnienie trafnej diagnozy i traktowanie PNES jako padaczki (lub rzadziej padaczki jako PNES) są powszechne. Neurolog odgrywa kluczową rolę w wyjaśnieniu pacjentowi natury jego zaburzeń.
PNES to epizody zaburzeń ruchowych, odczucia lub wrażenia przypominające napady padaczkowe, którym nie towarzyszą jednak wyładowania elektryczne w mózgu. Stanowią behawioralną reakcję na fizyczny, psychiczny lub społeczny stres. Najczęstsza semiologia tych napadów to dynamiczne ruchy kończynami, tułowiem i głową przypominające napady toniczno-kloniczne. W trakcie PNES mogą również wystąpić: zesztywnienie i drżenie lub atonia i upośledzenie kontaktu.
Większość ekspertów sądzi, że PNES stanowią mimowolną manifestację stresu emocjonalnego. W międzynarodowej klasyfikacji chorób ICD-10 są one opisywane jako „drgawki dysocjacyjne” (F44.5), a w klasyfikacji Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego (DSM-IV-TR) jako „zaburzenie konwersyjne z drgawkami”. Z drugiej strony eksperci potwierdzają, że niekiedy PNES są symulowane.
W ostatnio publikowanych artykułach przeglądowych temat PNES pojawiał się często. Poruszano tematykę diagnostyki różnicowej, procesu stawiania rozpoznania, powiązań z chorobami neurologicznymi, postępowania neurologów, i dalszej opieki psychoterapeutycznej. W tym artykule podjęto próbę stworzenia modelu tłumaczącego PNES, który łączy informacje z wielu badań. Artykuł jest przeznaczony dla neurologów, psychiatrów i psychologów klinicznych, którzy chcą lepiej zrozumieć to złożone zaburzenie. Ze względu na doświadczenie autora, omówiono PNES u dorosłych.
Dodaj do ulubionych