Streszczenie
Do podstawowych technik MR należą: obrazowanie w czasie T2 zależnym, T1 zależnym oraz ocena w czasie T1 zależnym po podaniu gadoliny. Mimo że przydatne w diagnostyce i leczeniu SM techniki konwencjonalne mają wiele ograniczeń. Stwierdzane zmiany są nieswoiste i mogą odpowiadać zapaleniu, demielinizacji, niedokrwieniu, obrzękowi, utracie komórek lub gliozie. Obrazowanie technikami konwencjonalnymi nie pozwala zróżnicować tych patologii. Nie pozwala ponadto dobrze scharakteryzować stopnia uszkodzenia w obrębie zmian demielinizacyjnych. Poza tym nie jest ono w stanie zidentyfikować wszystkich zmian – wiele nieprawidłowości w istocie białej nie jest widocznych zarówno w obrazach T1, jak i T2 zależnych. Często obecną u pacjentów z SM demielinizację w obrębie kory trudno zobrazować w typowym obrazowaniu. W późnym okresie stwardnienia rozsianego powszechną cechą jest stopniowo postępująca niesprawność, chociaż konwencjonalne obrazowanie nie wykazuje zazwyczaj nowych zmian. Aby wyeliminować te niedogodności, opracowano i wdrożono dostosowania w SM nowe, bardziej zaawansowane techniki obrazowania. Zapewniają one bardziej czułą i swoistą ocenę uszkodzenia tkanek w przebiegu tej choroby. MR jest ponadto metodą przydatną w badaniach nad patofizjologią SM, gdzie wykorzystanie rozmaitych technik pozwala na wgląd w mechanizmy uszkodzenia i regeneracji zachodzących w SM. Niniejsze opracowanie omawia niektóre techniki MR wykorzystywane w badaniach nad SM.
Zanik mózgu
Uszkodzenie w mechanizmie zapalnym w przebiegu SM prowadzi zarówno do demielinizacji, jak i utraty aksonów. Ostatecznym następstwem uszkodzenia jest utrata tkanki, którą można mierzyć przez ocenę stopnia zaniku mózgu. Zanik mózgu rozpoczyna się już we wczesnym stadiach choroby i postępuje w trakcie jej trwania. Chociaż zanik mózgu tylko w niewielkim stopniu koreluje ze współistniejącą niesprawnością, jego narastanie jest ważnym czynnikiem prognostycznym progresji niesprawności.
Leczenie stosowane w SM może również wpływać na zanik mózgu, ale związek ten jest złożony. Leki przeciwzapalne stosowane w terapii SM mogą zmniejszać objętość mózgowia, powodując jego rzekomy zanik. Nawet stan nawodnienia pacjenta może wpływać na wynik pomiaru objętości mózgowia. Jednak zanik mózgu może stanowić przydatny sposób oceny w badaniach analizujących potencjalne neuroprotekcyjne działanie leków, gdzie konwencjonalne metody nie odzwierciedlają istniejących procesów zwyrodnieniowych.
Dodaj do ulubionych