Immunologia przeszczepu rogówki i strategie zapobiegania reakcjom odrzucenia

Z kolei przeszczepienia warstwowe, ze względu na lokalizację przeszczepianej tkanki, dzielą się na:

• warstwowe przednie, gdy przeszczepia się przednie warstwy rogówki,

• warstwowe tylne, gdy przeszczepienie dotyczy warstw tylnych, tj. komórek śródbłonka i błony Descemeta.

Wśród wskazań do przeszczepienia rogówki można wyróżnić:

• wskazania optyczne, gdy celem operacji jest uzyskanie poprawy ostrości wzroku dzięki zastąpieniu rogówki zmętniałej lub o nieregularnej krzywiźnie (np. bielma rogówki lub stożka rogówki) przez zdrową, przezierną rogówkę,

• wskazania tektoniczne – celem jest odtworzenie prawidłowej grubości rogówki lub zachowanie jej ciągłości, np. w przypadku perforacji rogówki lub w descemetocele, czyli ścieńczeniu rogówki dochodzącym do błony Descemeta,

• wskazania terapeutyczne – celem jest usunięcie tkanki objętej procesem infekcyjnym (np. owrzodzenia rogówki o etiologii grzybiczej) i zastąpienie jej tkanką zdrową,

• wskazania kosmetyczne – celem jest usunięcie blizn lub przymgleń rogówki, będących defektem głównie kosmetycznym.

Pierwsze udane przeszczepienie drążące rogówki wykonał Edward Konrad Zirm w Ołomuńcu (Czechy) w 1905 r. Od tamtej pory wielu chirurgów znacznie zmodyfikowało jego technikę. Pojawienie się nowoczesnego instrumentarium oraz odkrycie kortykosteroidów na początku lat 50. XX wieku przyczyniły się do gwałtownego rozwoju transplantologii rogówki. Obecnie na świecie wykonuje się około 100 000 przeszczepień rogówki rocznie, a procedury te należą do najczęstszych zabiegóww chirurgii transplantacyjnej.