Zapalenie wnętrza gałki ocznej u chorych po witrektomii przez część płaską ciała rzęskowego. Wyniki badania przeprowadzonego przez grupę badawczą Pan American Collaborative Retina

Metody
Retrospektywnie porównano dwie grupy kolejnych chorych poddawanych PPV techniką 20,23 lub 25G wykonanych w 11 ośrodkach w Ameryce Łacińskiej w latach 2005-2009. Chorych poddanych tym zabiegom wyodrębniono na podstawie dokumentacji przechowywanej w każdym z ośrodków. Wykluczono chorych, u których PPV wykonano z powodu przebytego urazu, zapalenia wnętrza gałki ocznej oraz chorych poddanych PPV skojarzonej z fakoemulsyfikacją zaćmy. Zapalenie wnętrza gałki ocznej rozpoznawano na podstawie kryteriów klinicznych niezależnie od wyników badań mikrobiologicznych. Porównano częstość występowania zapalenia wnętrza gałki ocznej w grupach chorych poddawanych witrektomii techniką 20, 23 i 25G.

Wyniki
W badanym okresie wykonano łącznie 35 427 zabiegów PPV (19 865 techniką 20G, 10 845 techniką 23G i 4717 techniką 25G). Po 5 latach obserwacji po zabiegach PPV wykonanych techniką 20, 23 i 25G częstość występowania zapalenia wnętrza gałki ocznej wyniosła odpowiednio 0,020% (4 spośród 19 865), 0,028% (3 spośród 10 845) i 0,021% (1 spośród 4717) (p=0,9685).

Podsumowanie
Nie wykazano zależności między PPV wykonywaną z małego cięcia przezspojówkowego a zwiększeniem częstości występowania zapalenia wnętrza gałki po zabiegu.

Słowa kluczowe
witrektomia przez część płaską ciała rzęskowego, zapalenie wnętrza gałki ocznej, pooperacyjny, witrektomia przezspojówkowa

Infekcyjne zapalenie wnętrza gałki ocznej nadal jest jednym z najpoważniejszych powikłań wszelkich zabiegów okulistycznych, ponieważ często prowadzi do znacznej utraty wzroku. Częstość występowania tego powikłania po różnych zabiegach jest odmienna. Na przykład częstość występowania pooperacyjnego zapalenia wnętrza gałki ocznej obserwowana w Bascom Palmer Eye Institute w latach 2002-2009 wyniosła 0,028% po operacji usunięcia zaćmy, 0,108% po keratoplastyce drążącej i 0,011% po witrektomii przez część płaską ciała rzęskowego (parsplana vitrectomy, PPV). W ostatnich latach częstość występowania tego powikłania po PPV zmniejszyła się. W 1984 r. Ho i Tolentino podali, że wyniosła ona 0,15%. W późniejszych doniesieniach opisywano częstość wynoszącą 0,03-0,05%.
W 2002 r. wprowadzono do praktyki klinicznej przezspojówkową PPV systemem 25G. Technika ta polega na wykorzystaniu ostrych trokarów, za pomocą których wykonuje się otwory w spojówce, twardówce i części płaskiej ciała rzęskowego, przez które wprowadza się następnie giętkie, wąskie, samoistnie utrzymujące się kaniule. Zabieg PPV jest wykonywany narzędziami mikrochirurgicznymi wprowadzanymi przez kaniule. Po zakończeniu zabiegu kaniule są usuwane, a ran pooperacyjnych często nie zszywa się, ponieważ zwykle goją się one samoistnie. Potencjalnymi zaletami zastosowania mikronacięcia systemem 25G podczas przezspojówkowej PPV są: skrócenie czasu operacji, zapewnienie choremu większego komfortu po operacji, ograniczenie zmian zapalnych po zabiegu, ograniczenie bliznowacenia spojówki oraz skrócenie czasu rehabilitacji wzrokowej. Korzyści te wynikają głównie z zastosowania sklerotomii bezszwowych, które nie wymagają szycia twardówki ani spojówki. Wadami systemów 25G pierwszej generacji wykorzystywanych podczas PPV były niedostateczna sztywność i nadmierna giętkość. Niedawno wprowadzono drugą generację systemów 25G, w których przezwyciężono te wady.