Streszczenie
W celu uzyskania korzystnych wyników leczenia, zachowania gałki ocznej, a nawet użytecznego widzenia, najważniejsze jest wczesne wykrycie nowotworu. Konieczne jest opracowanie i rozpowszechnienie metod wykrywania siatkówczaka w początkowych stadiach jego rozwoju, przed pojawieniem się leukokorii i zeza. Każde dziecko z zezem wymaga wczesnej diagnostyki różnicowej siatkówczaka. Nieodłączną częścią postępowania z chorymi na siatkówczaka jest poradnictwo genetyczne, nadal niedostatecznie wykorzystywane w naszym kraju.
Wprowadzenie
Siatkówczak (retinoblastoma) stanowi około 11% wszystkich nowotworów wieku dziecięcego i jest najczęstszym nowotworem złośliwym rozwijającym się wewnątrz gałkiocznej u dzieci. Zarówno obraz kliniczny, jak i przebieg choroby, bywają bardzo różnorodne:
- siatkówczak może występować rodzinnie lub sporadycznie
- w jednym lub w obu oczach może się rozwijać jeden lub wiele guzów, synchronicznie lub asynchronicznie.
Zaawansowany siatkówczak może wtórnie naciekać oczodół oraz tworzyć przerzuty w ośrodkowym układzie nerwowym i innych narządach odległych. Podstawową przyczyną pozagałkowego rozprzestrzeniania się siatkówczaka jest opóźnienie pierwszego zgłoszenia się do okulisty, a tym samym opóźnienie rozpoznania i leczenia. Nieleczony siatkówczak prawie zawsze prowadzi do zgonu. Im wcześniej choroba zostanie wykryta tym większe są szanse nie tylko na uratowanie życia dziecka, ale również zachowanie gałki ocznej, a nawet użytecznego widzenia.
Dodaj do ulubionych