Streszczenie
Wprowadzenie
Zapalenie wnętrza gałki ocznej (endophthalmitis) prowadzi do szybkiej i nieodwracalnej utraty widzenia, jeżeli nie jest odpowiednio wcześnie rozpoznane i leczone. Najczęściej występuje po okulistycznych zabiegach chirurgicznych, penetrujących urazach gałki ocznej lub iniekcjach doszklistkowych.
Wyróżnia się zapalenia wnętrza gałki ocznej pochodzenia egzogennego (najczęściej pooperacyjne i pourazowe) oraz pochodzenia endogennego.
Podstawą do ustalenia rozpoznania zapalenia wnętrza gałki ocznej jest występowanie takich objawów miejscowych, jak: ból gałki ocznej, szybkie pogorszenie ostrości wzroku, rozlane przekrwienie i obrzęk spojówki gałkowej, a także odczyn zapalny przedniego odcinka gałki ocznej z wysiękiem lub poziomem ropy w komorze przedniej oraz towarzyszącym zapaleniem tylnego odcinka.
Egzogenne zapalenie gałki ocznej
Najczęściej występującą formą zapalenia wnętrza gałki ocznej jest zapalenie egzogenne, rozpoznawane u 90-95% chorych. Czynnikami zakaźnymi są zwykle bakterie Gram-dodatnie, takie jak gronkowiec skórny (Staphylococcus epidermidis), gronkowiec złocisty (S. aureus), paciorkowce (Streptococcus sp.), rzadziej bakterie Gram-ujemne, w tym pałeczka ropy błękitnej (Pseudomonas aeruginosa) i pałeczka grypy (Haemophilus influenzae).
Pooperacyjne zapalenie wnętrza gałki ocznej
Ostre pooperacyjne zapalenie wnętrza gałki ocznej rozpoczyna się zwykle w ciągu 5-7 dni po zabiegu. Pierwsze objawy, takie jak ból gałki ocznej z postępującym pogorszeniem widzenia, mogą jednak wystąpić już w pierwszej dobie po operacji. Pojawia się obrzęk powiek, silne nastrzyknięcie spojówek, obrzęk rogówki, często wysięk ropny w komorze przedniej, a wgląd w struktury tylnego odcinka oka jest utrudniony lub niemożliwy.
Dodaj do ulubionych