Streszczenie
Główne zagadnienia poruszone w niniejszym artykule to: kiedy celowa jest resekcja przerzutów do wątroby, jakie powinny być zasady postępowania u chorych z przerzutami synchronicznymi, czy zastosowanie leczenia neoadiuwantowego w tej grupie chorych jest przydatne, czy wywiera negatywny wpływ, a także, która z następujących metod jest optymalna u chorych z rozpoznanymi przerzutami do wątroby: leczenie poprzedzające operację, leczenie uzupełniające resekcję, podanie leków wyłącznie systemowo czy w skojarzeniu z bezpośrednim wlewem do tętnicy wątrobowej? U chorych z przerzutami nieoperacyjnymi należy rozważyć postępowanie umożliwiające wykonanie resekcji.
PODSUMOWANIE
W niniejszym artykule zwrócono uwagę na pewne niedoskonałości dotychczasowych badań. Poruszono także problemy, które należy rozwiązać w przyszłości, takie jak konieczność dokładniejszej identyfikacji chorych z przerzutami resekcyjnymi. Celowe jest również opracowanie randomizowanych badań porównujących leczenie poprzedzające operację z leczeniem uzupełniającym oraz doświadczeń porównujących przydatność zastosowania po resekcji leczenia systemowego skojarzonego z podawaniem leków do tętnicy wątrobowej z wyłącznym leczeniem układowym. Ważną rolę w aspekcie optymalizacji skuteczności leczenia chorych z przerzutami raka jelita grubego do wątroby odgrywa bez wątpienia współpraca wielospecjalistycznego zespołu złożonego z chirurgów, onkologów i radiologów.
SŁOWA KLUCZOWE
leczenie adiuwantowe, podawanie leków do tętnicy wątrobowej, przerzuty do wątroby, leczenie w okresie okołooperacyjnym
WPROWADZENIE
W ostatnich dziesięcioleciach zasady leczenia chorych na raka jelita grubego z przerzutami do wątroby uległy bardzo znaczącym zmianom. W latach 50. ubiegłego stulecia mediana czasu przeżycia w tej grupie chorych była krótsza niż rok. Dzięki usprawnieniu technik resekcji wątroby i rozwojowi chemioterapii systemowej, skuteczniejszemu wykrywaniu przerzutów w wątrobie oraz podejmowaniu leczenia przez zespoły złożone ze specjalistów w różnych dziedzinach, zmienne czasu przeżycia uległy wyraźnemu wydłużeniu. Rak jelita grubego jest częstym nowotworem zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak i w krajach europejskich. Przerzuty do wątroby są obserwowane w chwili rozpoznania u 15-20% chorych, a u kolejnych 60% pojawiają się w dalszym przebiegu nowotworu. Dużym wyzwaniem jest skoordynowanie postępowania w tej grupie chorych.
Dodaj do ulubionych