Streszczenie
Pierwotnie zdefiniowana przez Kirkaw 1967 roku łagodna postać nadmiernej ruchomości stawów (benign joint hipermobility syndrome, BJHS) określana również jako zespół nadmiernej ruchomości lub zespół nadmiernej ruchomości stawów, jest często rozpoznawaną przyczyną przewlekłych bólów mięśniowo-szkieletowych u dzieci. Zespół jest określany jako łagodny w celu odróżnienia od wrodzonych zaburzeń tkanki łącznej, którym może towarzyszyć nadmierna ruchomość stawów. Mimo relatywnie niepowikłanego charakteru choroby właściwa identyfikacja ma zasadnicze znaczenie, ponieważ pozwala na uniknięcie niepotrzebnych badań diagnostycznych, wdrożenie odpowiednich działań i ochronę przed możliwymi powikłaniami.
Zapadalność na BJHS wynosi 2-30%. Najczęściej obserwuje się go w rodzinach, w których choruje jeden lub więcej członków, wśród kobiet i osób pochodzenia azjatyckiego, afrykańskiego lub bliskowschodniego. Chociaż nadmierna ruchomość stawów ma zakres maksymalny przy urodzeniu, BJHS jest najpełniej widoczny u dzieci w wieku 3-10 lat, być może z powodu zmian w budowie ciała w okresie charakteryzującym się zwiększoną aktywnością fizyczną. Niektóre badania sugerują również, że rolę w różnicy między płciami odgrywają estrogen i czynniki genetyczne związane z chromosomem X. Mimo bardzo częstego występowania tylko niewielka liczba dzieci ma objawy i szuka pomocy medycznej. Zmienny próg bólowy i inne czynniki psychologiczne, odmienne obciążenie mechaniczne nieprawidłowo uformowanego stawu, nierównowaga między stawami chorobowo zmienionymi i zdrowymi oraz nieprawidłowości w zakresie nocycepcji lub propriocepcji mogą stanowić wyjaśnienie, dlaczego niektóre dzieci szukają porady, a inne nie.
Dodaj do ulubionych
