Leczenie zaparcia – badania w toku

PICO Pytanie: Czy u chorych z ciężkim zaparciem wywołanym przyjmowaniem opioidów lub z idiopatycznym ciężkim zaparciem leczenie odpowiednio metylonaltreksonem i prukaloprydem przynosi poprawę? Rodzaj zagadnienia: Sposób leczenia Projekt badania: Randomizowane badanie kontrolowane Przeanalizowano dwa no we sposoby farmakologicznego leczenia zaparcia – jedną u chorych z zaparciem wywoływanym przez opioidy, a drugą w przewlekłych zaparciach. W pierwszym z badań w 27 ośrodkach w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie, takich jak domy opieki, hospicja i ośrodki opieki paliatywnej, ocenia no skuteczność pod skórnego podawania metylonaltreksonu, antagonisty receptora μ-opioidowego, cechującego się ograniczoną zdolnością do przenikania przez barierę krew -mózg, w leczeniu zaparcia wywołanego stosowaniem opioidów u chorych na zaawansowane nowotwory. Chorych przyjmujących opioidy przez co najmniej dwa tygodnie, u których pojawiły się zaparcia nie ustępujące po trzydniowej lub dłuższej terapii lekami przeczyszczającymi, przydzielono losowo do grupy leczonej podawanym podskórnie metylonaltreksonem lub otrzymującej placebo co drugi dzień przez dwa tygodnie. Wykluczano osoby, u których zaparcie nie było wywołane przez opioidy, z mechaniczną niedrożnością jelita, zaklinowaniem stolca w jelicie, objawami ostrej choroby w jamie brzusznej oraz przetoką kałową wyłonioną na skórę. U uczestników codziennie oceniano przeczyszczający wpływ leku, w tym konsystencję stolca i trudności z wypróżnieniem, a także działania niepożądane. Chorzy, którzy ukończyli wstępną dwutygodniową fazę badania, mogli zostać włączeni do rozszerzonego badania otwartego trwającego trzy miesiące. W badaniu uczestniczyło łącznie 133 dorosłych (mediana wieku 71 lat). W grupie metylonaltreksonu 48% chorych oddało stolec w ciągu pierwszych czterech godzin po przyjęciu pierwszej dawki leku, w porównaniu z 15% chorych w grupie placebo, zaś u 52% wypróżnienie nastąpiło bez pomocy leków przeczyszczających w ciągu czterech godzin po podaniu dwóch lub więcej z pierwszych czterech dawek, w porównaniu z 8% w grupie placebo (p<0,001 dla obu porównań). Od setek odpowiedzi pozostawał jednakowy przez cały czas badania. Mediana czasu do wypróżnienia była istotnie krótsza w grupie metylonaltreksonu niż w grupie placebo. Nie obserwowano objawów z odstawienia ani zmian w skalach oceny bólu. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi były bóle i wzdęcia brzucha. Autorzy uznali, że podawany podskórnie metylonaltrekson gwałtownie pobudza wypróżnienie u chorych na zaawansowany nowotwór, cierpiących na zaparcie wywołane przez opioidy, bez hamowania wpływu opioidów na ośrodkowy układ nerwowy.