Hipernatremia

Hipernatremia najczęściej wskazuje na niedobór całkowitej wody ustroju w stosunku do całkowitej ilości substancji rozpuszczonych. To zaburzenie równowagi jonowej może powstać w wyniku jednego z trzech podstawowych mechanizmów: 1) utraty wody, w tym drogą przewodu pokarmowego, nerek lub w sposób nieodczuwalny przez skórę, 2) niedostatecznej podaży wody oraz 3) nadmiernej podaży jonów sodowych zarówno doustnie, jak i pozajelitowo lub nadmiernej aktywności mineralokortykosteroidów.
Dawniej  hipernatremia najczęściej towarzyszyła odwodnieniu wywołanemu biegunką, zwykle u dzieci w pierwszym roku życia. Wyniki kilku badań wykazały, że nieodpowiednie karmienie piersią, zwłaszcza w przypadku matek mających pierwsze dziecko, może prowadzić do odwodnienia hipernatremicznego. Wyniki ostatnio przeprowadzonego badania wskazują, że w krajach rozwiniętych, gdzie ciężka biegunka zakaźna występuje znacznie rzadziej, hipernatremia stała się zjawiskiem przede wszystkim obserwowanym w szpitalach. Częstą przyczyną hipernatremii w tych przypadkach jest wlew hipertonicznych płynów lub podaż hipertonicznych mieszanek odżywczych drogą dojelitową w połączeniu z niezdolnością chorego do wypijania odpowiednich objętości wody. Nieadekwatna podaż wolnej wody na skutek zahamowania ośrodków czuciowych może wystąpić po zabiegach operacyjnych u chorych przyjmujących leki wywołujące depresję ośrodkowego układu nerwowego (OUN).