Nastolatka po gwałcie przyjęta w izbie przyjęć

Wprowadzenie

Według Światowej Organizacji Zdrowia wykorzystanie seksualne dziecka to włączanie dziecka w aktywność seksualną, której nie jest ono w stanie w pełni zrozumieć i udzielić na nią świadomej zgody lub na którą nie jest dojrzałe rozwojowo i nie może zgodzić się w ważny prawnie sposób, lub która jest niezgodna z normami prawnymi lub obyczajowymi danego społeczeństwa. Z wykorzystaniem seksualnym mamy do czynienia wtedy, gdy taka aktywność wystąpi między dzieckiem a dorosłym lub dzieckiem a innym dzieckiem, jeśli te osoby ze względu na wiek bądź stopień rozwoju pozostają w relacji opieki, zależności, władzy. Celem takiej aktywności jest zaspokojenie potrzeb innej osoby. Wykorzystywanie seksualne osoby małoletniej obejmuje:

• namawianie lub zmuszanie dziecka do angażowania się w prawnie zabronione czynności seksualne;

• wykorzystywanie dziecka do prostytucji lub innych prawnie zakazanych praktyk o charakterze seksualnym;

• wykorzystywanie dziecka do produkcji materiałów o charakterze pornograficznym.

Omówienie

Rola lekarza – postępowanie medyczno-prawne
Rola lekarza, który jako pierwszy ma kontakt z dzieckiem podejrzanym o nadużycie seksualne, nie ogranicza się jedynie do zagadnień medycznych, ale także obejmuje aspekty prawne (dokładne udokumentowanie zdarzenia i urazów, prawidłowe zebranie dowodów rzeczowych, zgromadzenie dokumentacji fotograficznej stwierdzonych urazów, powiadomienie odpowiednich władz o popełnieniu przestępstwa, znajomość i stosowanie się do obowiązujących wymogów prawnych).
Osoba małoletnia, podejrzana o bycie wykorzystaną seksualnie, powinna zostać niezwłocznie przyjęta do IP i skierowana do ustronnego pomieszczenia, zapewniającego prywatność i intymność. Lekarz dyżurny jest zobowiązany do powiadomienia odpowiednich władz – prokuratury, policji (zgodnie z §2 art. 304 kpk) oraz rodziców lub opiekunów prawnych dziecka w przypadku, gdy osoba małoletnia zgłasza się do szpitala sama.
Pierwszą czynnością po przyjęciu do IP powinna być ocena podstawowych funkcji życiowych dziecka (drożności dróg oddechowych, wydolności układu krążenia) i wykluczenie obecności rozległych obrażeń narządów wewnętrznych mogących zagrażać życiu osoby poszkodowanej.