Szczepienia pacjentów z niedoborami odporności

Są to pacjenci wymagający indywidualnych programów szczepień, a żeby prawidłowo prowadzić szczepienia, trzeba wiedzieć, w jakim stopniu regeneruje się ich układ odporności. Osobom z niedoborami odporności można wprawdzie bezpiecznie podawać szczepionki inaktywowane, ale ich skuteczność może nie być zadowalająca. Dzieci z niedoborami odporności, które ukończyły 6 miesiąc życia, powinny być raz w roku, przed sezonem zachorowań, szczepione przeciwko grypie. Dzieci ze znacznymi niedoborami odporności na ogół nie powinny otrzymywać żywych szczepionek zarówno wirusowych, jak i bakteryjnych, ponieważ istnieje ryzyko rozwoju choroby wywołanej szczepami drobnoustrojów zawartymi w szczepionce. U dzieci z niedoborami odporności oraz osób mieszkających wspólnie z nimi przeciwwskazana jest doustna szczepionka przeciwko wirusowi polio oraz żywe szczepionki przeciwbakteryjne zawierające Bacillus Calmette-Guérin (BCG) i Salmonella typhi Ty21. Osoby mające w warunkach domowych kontakt z chorymi z niedoborami odporności oraz inne osoby często z nimi przebywające powinny jednak otrzymać wszystkie inne, odpowiednie do wieku, szczepienia, między innymi żywą szczepionkę doustną przeciwko rotawirusom.