Streszczenie
Pediatrzy powinni posiadać wiedzę na temat nadużywania substancji psychoaktywnych, aby móc rozpoznać czynniki ryzyka, które sprzyjają nadużywaniu alkoholu i innych substancji odurzających przez młodzież, przeprowadzać odpowiednie badania przesiewowe w tym kierunku, stosować właściwie dobrane, doraźne interwencje terapeutyczne oraz kierować na badania specjalistyczne. Pediatrzy i inni pracownicy opieki zdrowotnej powinni zadbać o włączenie programów profilaktyki przeciwalkoholowej do działań na poziomie lokalnym oraz systemu edukacji w szkołach podstawowych i średnich. Pediatrzy powinni popierać odpowiedzialną postawę mediów polegającą na prezentowaniu rzeczywistych konsekwencji spożywania alkoholu. Poprawa standardów praktyki opartej na dowodach naukowych wymaga jednak dodatkowych badań z zakresu profilaktyki, badań przesiewowych i diagnostyki oraz doraźnych interwencji terapeutycznych, jak również metod postępowania i leczenia w przypadku młodzieży używającej alkoholu oraz innych substancji psychoaktywnych.
Wprowadzenie
Używanie alkoholu i picie nałogowe są częstymi zjawiskami wśród nastolatków i młodych dorosłych, mimo że w całych Stanach Zjednoczonych minimalny wiek dozwolonego prawnie spożywania alkoholu wynosi 21 lat. W niektórych przypadkach ryzykowne spożywanie alkoholu może rozpoczynać się wcześniej, już w dzieciństwie. Stale wzrasta rozpowszechnienie nałogowego używania alkoholu w przedziale wiekowym 18-20 lat. Picie alkoholu przez uczniów nadal jest istotnym problemem. Spożywanie alkoholu przez młodocianych jest dużo poważniejszym zagadnieniem zdrowotnym w pediatrii, niż sądzono do tej pory, ponieważ wyniki ostatnich badań wykazują, że rozwój mózgu postępuje aż do wieku wczesnej dorosłości i spożycie alkoholu może zakłócać jego przebieg.
Używanie alkoholu w młodym wieku wiąże się z występowaniem problemów alkoholowych w przyszłości. Dane National Longitudinal Alcohol Epidemiologic Study pokazały, że rozpowszechnienie uzależnienia od alkoholu i nadużywania alkoholu w ciągu całego życia zmniejsza się zdecydowanie wraz z opóźnieniem wieku rozpoczynania picia. W przypadku dzieci sięgających po alkohol po raz pierwszy w wieku 12 lat lub wcześniej rozpowszechnienie uzależnienia od alkoholu w ciągu całego życia wynosiło 40,6%, natomiast wśród osób, które rozpoczęły spożywanie alkoholu w wieku 18 lat wynosiło ono 16,6%, a 10,6% wśród rozpoczynających picie alkoholu po 21 roku życia. Podobnie kształtowało się rozpowszechnienie nadużywania alkoholu w ciągu całego życia: 8,3% wśród spożywających alkohol po raz pierwszy w wieku 12 lat lub wcześniej, 7,8%, jeśli wiek rozpoczęcia picia alkoholu wynosił 18 lat i 4,8%, jeśli wynosił 21 lat. Wpływ wieku rozpoczęcia picia na prawdopodobieństwo wystąpienia zespołu uzależnienia i nadużywania alkoholu nie wykazywał istotnych różnic w zależności od płci i podgrupy rasowej w omawianym badaniu. Wczesne rozpoczęcie picia wiązało się z częstszym występowaniem ryzykownych zachowań seksualnych (stosunki płciowe bez zabezpieczenia, z wieloma partnerami, stan upojenia alkoholowego lub odurzenia narkotykowego podczas stosunku oraz ciąża), problemów w nauce, używaniem innych substancji psychoaktywnych oraz zachowaniami przestępczymi w środkowym i późnym okresie dojrzewania. We wczesnej dorosłości młody wiek rozpoczęcia picia alkoholu wiązał się z problemami z zatrudnieniem, używaniem innych substancji psychoaktywnych oraz zachowaniami przestępczymi i agresywnymi. Niezależnie od ryzyka genetycznego narażenie na zaburzenia związane z używaniem alkoholu lub innych środków odurzających przez rodziców jest czynnikiem prognostycznym dla występowania takich zaburzeń u dzieci.
Dodaj do ulubionych
