Streszczenie
Większość dzieci chce odnieść sukces, a ich rodzice najczęściej wspierają takie pragnienia. Czy my, jako lekarze, powinniśmy uczestniczyć w procesie wspierania ich w osiąganiu obranych celów, a jeśli tak, w jakim zakresie powinniśmy w tym brać udział? Ten artykuł zwraca uwagę na niektóre z fundamentalnych zasad etycznych związanych ze stosowaniem środków wspomagających w populacji dziecięcej, szczególnie hormonu wzrostu (GH), jako środka zwiększającego wzrost, jak również niektórych technologii pojawiających się dopiero na horyzoncie. Rozważania na temat stosowania środków wspomagających muszą dotyczyć nie tylko obecnie dostępnych opcji terapeutycznych, ale również przyszłych możliwości.
Zasady etyczne dotyczące stosowania środków wspomagających
Jednym z fundamentalnych rozważań dotyczących używania terminów „wspomagający”, „wzmacniający”, „poprawiający”, „nasilający” jest aktualny cel przeprowadzenia takiego wzmocnienia czy poprawy. Czy zwiększanie możliwości ma cel terapeutyczny, czy inny? Czy zwiększanie możliwości ma na celu zastąpienie tego, co już nie funkcjonuje prawidłowo, czy też jego celem jest pokonanie istniejących wyjściowo ograniczeń? Czy zwiększa niemożliwości ma na celu sprawienie, że dana osoba będzie cieszyć się dobrym zdrowiem, czy też, aby to dobre zdrowie było jeszcze lepsze? Wśród wielu przykładów środków farmakologicznych, które zwiększają możliwości, znajduje się hormon wzrostu (GH) stosowany u niskorosłych dzieci, erytropoetyna, która zwiększa wytwarzanie krwinek czerwonych, propranolol obniżający ciśnienie tętnicze krwi i powodujący zwolnienie czynności serca, steroidy stosowane w astmie i modafinil podawany w przypadku narkolepsji. Te i inne preparaty mają swoje wskazania medyczne, ale pojawiają się etycznie problematyczne sytuacje, kiedy są one stosowane niezgodnie z ich przeznaczeniem (np. przyjmowanie modafinilu przez zmęczonych lekarzy wykonujących operację w warunkach ostrego dyżuru).
Dodaj do ulubionych