Przemoc w środkach masowego przekazu

Pediatrzy powinni określać zakres kontaktu swoich pacjentów ze środkami masowego przekazu i interweniować w przypadku wystąpienia zagrożenia zdrowia spowodowanego ich wpływem. Pediatrzy oraz inni pracownicy ochrony zdrowia sprawujący opiekę nad dziećmi powinni opowiadać się za bezpiecznym otoczeniem medialnym dzieci przez zachęcanie do poznawania zagadnień związanych ze środkami masowego przekazu, bardziej przemyślane i aktywne korzystanie z nich przez dzieci oraz rodziców, bardziej odpowiedzialne przedstawianie przemocy przez producentów medialnych oraz użyteczniejszą i skuteczniejszą kategoryzację wiekową w środkach masowego przekazu. Wykazano też skuteczność poradnictwa prowadzonego w gabinetach lekarskich.

Wprowadzenie

Wprawdzie strzelaniny, do jakich dochodzi w szkołach na całym świecie, zmuszają od czasu do czasu polityków i społeczeństwo do zwrócenia uwagi na skutki przemocy obecnej w środkach masowego przekazu, środowisko lekarskie jest zaniepokojone tym problemem już od lat 50. XX wieku. Obecnie dostępne dowody są jasne i przekonujące: przemoc w środkach masowego przekazu jest pierwszym z czynników przyczynowych występowania przemocy i agresji w realnym życiu. Z tego powodu pediatrzy oraz rodzice muszą podjąć odpowiednie działania.
W 1972 roku minister zdrowia Stanów Zjednoczonych wydał specjalny raport na temat skutków przemocy występującej w środkach masowego przekazu dla zdrowia publicznego, który oparto na stale rosnącym i prawie jednorodnym w swej treści materiale dowodowym. Dziesięć lat później National Institute of Mental Health opublikował kompleksowy przegląd wyników badań poświęconych przemocy w środkach masowego przekazu i jej skutkom, w którym zaakcentowano obawy dotyczące zdrowia psychicznego dzieci. Na szczycie poświęconym zdrowiu publicznemu, zorganizowanym przez amerykański Kongres w lipcu 2000 roku, American Academy of Pediatrics wspólnie z American Medical Association, American Academy of Child and Adolescent Psychiatry oraz American Psychological Association wydały bezprecedensowe wspólne stanowisko na temat wpływu przemocy obecnej w programach rozrywkowych na dzieci. Również w 2000 roku Federal Bureau of Investigation (FBI) opublikowało raport na temat strzelanin w szkołach, w którym podano, że przemoc w środkach masowego przekazu jest czynnikiem ryzyka tego typu zdarzeń. W 2003 roku panel ekspertów zajmujących się przemocą w środkach masowego przekazu, zgromadzonych przez National Institute of Mental Health na prośbę ministra zdrowia Stanów Zjednoczonych, wydał obszerny raport na temat wpływu przemocy występującej w środkach masowego przekazu na młodzież, w którym ujawniono, że jest to istotny czynnik przyczynowy agresji oraz przemocy. W 2007 roku Federal Communications Commission (FCC) wydała raport na temat programów telewizyjnych zawierających sceny przemocy oraz ich wpływu na dzieci i przyznała rację ministrowi zdrowia Stanów Zjednoczonych, że istnieją mocne dowody potwierdzające, iż narażenie na przemoc w środkach masowego przekazu może nasilać zachowania agresywne u dzieci. Doniosłość uzyskanych dowodów naukowych była przekonująca dla pediatrów, przy czym w jednym badaniu ponad 98% lekarzy tej specjalności wyraziło osobiste przekonanie, że przemoc spotykana w środkach masowego przekazu wpływa na stopień agresji u dzieci. Przemysł rozrywkowy, amerykańska opinia publiczna, politycy oraz rodzice nie chcieli jednak zaakceptować tych spostrzeżeń i podjąć stosownych działań. Dyskusja powinna się zatem zakończyć.